Vladimir Nabokov – Lolita (1955)

Έστω και μία φόρα στη ζωή σου να έχεις μπει σε βιβλιοπωλείο, σίγουρα ξέρεις ποιος είναι ο Vladimir Nabokov και κατά πάσα πιθανότητα έχεις υπόψη σου ότι έχει γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Lolita και επίσης ξέρεις ότι έχει γίνει και ταινία δύο (αν δεν απατώμαι) φορές και ξέρεις τέλος πάντων περί τίνος πρόκειται. Εδώ που τα λέμε δε χρειάζεται να είσαι καν φίλος της λογοτεχνίας για να έχεις μια εικόνα για τα παραπάνω. Η θέση που κατέχει αυτό το έργο στη σύγχρονη κουλτούρα, και οι αναφορές που κατά καιρούς συναντάς (έστω και με κάπως φτηνό τρόπο) από ‘δω κι από ‘κει σίγουρα καλλιεργούν μία σχετική άποψη. Αυτή λοιπόν η σχετική άποψη που κάτι ημιμαθείς τύποι σαν εμένα έχουν για το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι πρόκειται για την ιστορία ενός καβλωtique ανήλικου νυμφιδίου και κάποιου ανωμαλάρα που το ‘χαϊδεύει’. 

Τι; Αυτό; Έτσι απλά; Δε μπορεί!

Δεν έχω διαβάσει τίποτα άλλο του Vladimir Nabokov, άλλα όταν μπήκα στο βιβλιοπωλείο ήμουν σίγουρος ότι ένας άνθρωπος με τέτοιο όνομα, από αισθητικής άποψης και μόνο, δε μπορεί να παρά να έχει γράψει κάτι εξαιρετικό. Και έτσι είναι. Ο paperback τόμος με το χαριτωμένο εξώφυλλο αποδείχτηκε άλλος ένας μικρός θησαυρός.

Ο Humbert Humbert, ο εξ Ευρώπης προερχόμενος και εις Αμερική εβρισκόμενος ακαδημαϊκός, παραθέτει στο απολογητικό του βιβλίο τις αναμνήσεις που έχει από την περίοδο της ζωής του που στρεφόταν γύρω από τη δωδεκάχρονη Dolores Haze. Δεν επιδιώκει όμως ούτε τη συμπόνια των δικαστών ούτε τη συμπάθια του αναγνώστη. Γιατί ο Humbert θεωρεί τον εαυτό του ένα ρομαντικό τέρας. Γιατί ο Humbert είναι ένας βασανισμένος ποιητής. Ή μήπως προσπαθεί να μας ξεγελάσει όλους;    

Ο Humbert μας εξηγεί πώς ένα απωθημένο της παιδικής του ηλικίας του δημιούργησε την εμμονή με τη νεαρή σάρκα που τον καθιστά απελπισμένο λάτρη των νυμφιδίων. Αυτή η λατρεία όμως περιορίζεται σε μουσειακό επίπεδο παρόλο που το σώμα λαχταράει. Όταν όμως ο προοδευτικός Ευρωπαίος ακαδημαϊκός βρίσκεται στην υλιστική, επιφανειακή και πουριτανική Αμερική στη ζωή του εισβάλει η Lolita, η κόρη της ευκατάστατης νεαρής χείρας στης οποίας το σπίτι ο Humbert μπαίνει ως ένοικος ενός δωματίου. Δε λέω τι γίνεται παρακάτω γιατί πρώτον θα χαλάσω την έκπληξη, και δεύτερον δεν είναι τα γεγονότα το ζουμί της υπόθεσης. 

Το ζουμί της υπόθεσης είναι ότι το βιβλίο δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα πορνογράφημα και ότι από εκεί και πέρα, ανάλογα με το πώς το διαβάζεις, μπορεί να είναι μια άκρως δραματική ρομαντική ιστορία ή παμπόνηρη προσπάθεια ενός ιδιοφυούς παιδόφιλου να κοροϊδέψει τους αναγνώστες των απομνημονευμάτων του παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως ένα βασανισμένο άντρα που έπεσε θύμα της αδυναμίας του και του ψεύτικου έρωτα της λατρεμένης και τόσο σκληρής Lolita. Ρίχνοντας μία γρήγορη ματιά σε διάφορες απόψεις που έχουν γραφτεί, η ταπεινή μου άποψη είναι ότι μόνο έχοντας και τις δύο αυτές διαστάσεις στο μυαλό σου μπορείς να απολαύσεις ουσιαστικά αυτήν την ιστορία. 

Και σε αυτήν την διπλή διάσταση του πράγματος πιστεύω ότι έγκειται και η συγγραφική μαεστρία του συγγραφέα. Ο Nabokov  εφευρίσκει έναν καλλιεργημένο και πνευματώδη πρωταγωνιστή και τον τοποθετεί στη θέση του αφηγητή της ιστορίας του. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να συμπαθήσει το γοητευτικό τέρας και την ίδια ώρα να νιώσει αποστροφή για τη φύση και τις πράξεις του. Και όλο αυτό με ένα πολύ ευχάριστο γράψιμο πλούσιο σε έξυπνο μαύρο humor και παιχνίδι με τις λέξεις. Παρά την ρωσική καταγωγή του ο Nabokov έγραψε αυτό το βιβλίο στα αγγλικά και στα αγγλικά πρέπει να διαβαστεί. Δεν έχω εικόνα της μετάφρασης στα ελληνικά, αλλά είναι ευνόητο ότι χάνονται πολλές όμορφες λεπτομέρειες που ουσιαστικά χαρακτηρίζουν ένα βιβλίο κι ένα στυλ γραφής γενικότερα.

Το βιβλίο είναι εξαιρετικό και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Η ταινία που έκανε ο Kubrick, την οποία είδα αφού διάβασα το βιβλίο,  είναι ευχάριστη αλλά νομίζω ότι στερείται πολλών στοιχείων από αυτά που κατά τη γνώμη μου κάνουν την ιστορία ενδιαφέρουσα.  Από την άλλη η ιστορία είναι τόσο προκλητική, πόσο μάλλον για την εποχή της, που η μεταφορά της στον κινηματογράφο το 1962 δεν είναι και το πλέον εύκολο εγχείρημα.  

Αυτά προς το παρόν.

Tom Robbins – Even Cowgirls Get The Blues (1976)

Εντάξει… καταλαβαίνω ότι σας έχω σκοτίσει ελαφρώς με τον Tom Robbins και τα βιβλία του, αλλά ο άνθρωπος δε μου αφήνει κανένα περιθώριο. Εφόσον για κάποιο περίεργο λόγο εξακολουθώ και γράφω στο blog για τα βιβλία που διαβάζω, δε γίνεται να μη γράψω και κάτι για τα Cowgirls παρά το γεγονός ότι τον συγκεκριμένο συγγραφέα τον έχω αναφέρει και στο παρελθόν. Όταν όμως ενθουσιάζεσαι τόσο πολύ με έναν συγγραφέα, που κάθε βιβλίο του που διαβάζεις είναι κάτι παραπάνω από ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ, το μόνο που θες είναι να μοιραστείς αυτό το ωραίο συναίσθημα και να πιάσεις το επόμενο βιβλίο του στα χέρια σου.

Όταν τελείωσα αυτό το βιβλίο, άρχισα πραγματικά να αναρωτιέμαι τι σκατά μπορεί να έχει μέσα στο κεφάλι του αυτός ο άνθρωπος για να γράφει τέτοιες ιστορίες. Τι μυαλό είναι αυτό που μπορεί να κατεβάζει τόσο έξυπνες, ευφάνταστες, φιλοσοφημένες και χιουμοριστικές ιδέες; Και πόση μα πόση τέχνη χρειάζεται για να τις μπλέξεις σε μία παράλογα λογική ιστορία; Κάθε φορά που ξεκινάω να διαβάζω ένα βιβλίο του περιμένω να βρω επιτέλους το ‘κακό του μυθιστόρημα’ και κάθε φορά τελειώνω τις τελευταίες γραμμές με ένα ηλίθιο χαμόγελο στη μάπα. Τι να πω ρε Tom… μακάρι να ζεις και να γράφεις για πάντα.

Δύο κουβέντες για την ιστορία

Το Even Cowgirls Get The Blues είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία της Sissy Hankshaw, ενός κοριτσιού (με λίγο ινδιάνικο αίμα) που γεννιέται με τεράστιους αντίχειρες! Σε πολύ νεαρή ηλικία όμως καταφέρνει να μεταμορφώσει την ατέλεια της σε χάρισμα, και το οτοστόπ γίνεται η δεύτερη φύση της.  Φτάνει λοιπόν το σημείο εκείνο στη ζωή της που οι αντίχειρές της έχουν μεγαλώσει πολύ για να χωρέσουν στη μικρή πόλη που κατοικεί με την οικογένειά της, και ξεκινάει για το ταξίδι της. Στην πορεία της θα κάνει λίγο modeling (με τα επίμαχα σημεία επιμελώς κρυμμένα) για τον ‘κόμισσα’(?) των ειδών γυναικείας υγιεινής, θα φλερτάρει με τον Jack Kerouac και  θα προσπαθήσει να νοικοκυρευτεί  στη Νέα Υόρκη με έναν νεαρό καλλιτέχνη. 

Η ιέρεια όμως του hitch-hiking εξακολουθεί να έχει φαγούρα στους εκπληκτικούς της αντίχειρες, και θα βγει για άλλη μία φορά στο δρόμο προκειμένου να φτάσει στο Rubber Rose Ranch, το οποίο λειτουργεί ως  ‘κέντρο ομορφιάς’, για άλλο ένα modeling project. Και εκεί είναι που περιπλέκεται το πράγμα! Η ατμόσφαιρα στο ράντσο είναι εκρηκτική καθώς οι καουμπόισσες που εργάζονται εκεί, ξεκινάνε μια φεμινιστική επανάσταση που εξελίσσεται σε κατάληψη. Και φυσικά, όλη αυτή η έκρηξη γυναικείων ορμονών, δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τον καβλωμένο ερημίτη φιλόσοφο που κατοικεί στο βουνό δίπλα στο ράντσο. Α… και παράλληλα με όλα αυτά, το τελευταίο κοπάδι ενός σπάνιου είδους μεταναστευτικών γερανών προσπαθεί να επιβιώσει!! What the fuck?!  

...και δύο κουβέντες για την ουσία

Η ιστορία από μόνη της μπορεί να είναι αρκετά πειστική για να κάνει κάποιον να πιάσει αυτό το βιβλίο στα χέρια του, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό το κάτι που κάνει αυτό το μυθιστόρημα (όπως και όλα τα μυθιστορήματα του Robbins που έχω διαβάσει ως τώρα) μοναδικό. Μπορεί να επαναλαμβάνομαι, αλλά αυτός ο άνθρωπος έχει την αξιοζήλευτη ικανότητα να δημιουργεί όμορφους και ακραίους χαρακτήρες και καταστάσεις, και να τους παντρεύει με το εξαιρετικό και πανέξυπνό του γράψιμο. 

Για να τονίσω λίγο τη σημαντικότητα που έχει (τουλάχιστον για εμένα) ο τρόπος με τον οποίο ένας συγγραφέας λέει αυτό που λέει ανεξαρτήτως με αυτό που λέει (πολλά ‘λέει’ μαζεύτηκαν εδώ) θα καταφύγω στο φτηνό επιχείρημα της μεταφοράς ενός βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.  Λίγο πολύ όλοι μας έχει τύχει να δούμε μια ταινία στον σινεμά που βασίζεται σε ένα βιβλίο που έχουμε διαβάσει, και όλοι έχουμε πει ‘…καλό ήταν (ή δεν ήταν) αλλά το βιβλίο είναι πολύ καλύτερο’. Στη συγκεκριμένη λοιπόν περίπτωση, είδα κι εγώ την ταινία με το που τελείωσα το βιβλίο. Έχω να σας πω ότι οι παράγραφοι που έγραψα λίγο παραπάνω για το story του βιβλίου, θα μπορούσαν ανετότατα να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν και την υπόθεση της ταινίας. Έλα όμως που η ταινία ήταν κάκιστη! …κι ας έπαιζε και η κουκλάρα Uma Thurman τη Sissy. Γι’ αυτόν τον λόγο νομίζω ότι απολαυστικό δεν είναι μόνο το περιεχόμενο των προτάσεων, αλλά και η γεύση, η υφή και το άρωμα των λέξεων.   

Any way…το Jitterbug Perfume είναι στη βιβλιοθήκη μου και με περιμένει, αλλά λέω να κάνω λίγη υπομονή :)

Kazuo Ishiguro – The Remains Of The Day (1989)

Φανατικοί φίλοι του blog (δηλαδή μαμά), ελπίζω να με συγχωρέσετε για την τρίμηνη απουσία μου, αλλά κάποιες επιπλοκές στην υγεία μου με κράτησαν μακριά σας, αλλά όχι και μακριά από την ανάγνωση όμορφων βιβλίων. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει ‘μίκυ μάου’ και να βλέπει σαχλές ταινίες του Hollywood, αναρωτιόμουν αν όντως το πολυδιαφημισμένο concept του να βλέπεις τη ζωή σου να περνάει μπροστά από τα μάτια σου όταν ο Χάρος ετοιμάζεται να χώσει τη γλώσσα του στις αμυγδαλές σου είναι αληθινό. Μπορεί τα καρδιολογικά μου προβλήματα να είχαν αίσια κατάληξη, μιας και δε σας γράφω τώρα από ένα τζακούζι γεμάτο γυμνές μοντέλες με αίσθηση του χιούμορ και αδυναμία στους κοκκινομάλληδες (παράδεισος), αλλά την ώρα που η φάτσα του αναισθησιολόγου (του οποίου η ομοιότητα με τον Anthony Hopkins ήταν τρομακτική) έσβηνε από τα μάτια μου, η ζωή μου πέρασε από μπροστά μου σαν ανιαρό φιλμάκι! …τόσο ανιαρό που το πράγμα που μου έμεινε πιο έντονο όταν πια ξύπνησα από το χειρουργείο ήταν η περίοδος της ζωής μου που ετοιμαζόμουν να δώσω εξετάσεις για το proficiency.    

   

Η παραπάνω αποτυχημένη αλληγορική μπούρδα που έγραψα για εισαγωγή, έχει σκοπό να γνωστοποιήσει στον φίλο αναγνώστη ότι προσφάτως διάβασα το Remains Of The Day του αγγλοθρεμένου ιάπωνα συγγραφέα Kazuo Ishiguro, που είναι και το βιβλίο που είχα διαβάσει για να πάω να δώσω τις ριμάδες τις εξετάσεις των αγγλικών πριν 16 χρόνια. Ε …και λίγο η νοσταλγία, λίγο η αλλόκοτη γοητεία που μου ασκεί η περσόνα του βρετανού μπάτλερ, λίγο ότι το μυθιστόρημα το βρήκα εξαιρετικό και λίγο ότι βαριέμαι τώρα και δεν έχω τι άλλο να κάνω, είπα να γράψω δύο πραγματάκια στο blog γι’ αυτό το βιβλίο.

Βρισκόμαστε στην Αγγλία των 50s και ο κεντρικός μας ήρωας, ο μπάτλερ του Darlington Hall  ονόματι Mr Stevens, ξεκινάει με το αυτοκίνητο του νυν αμερικάνου εργοδότη του για σύντομες (και κατά πολύ καθυστερημένες) διακοπές στην ξακουστή βρετανική επαρχεία. Ο τελικός του προορισμός είναι η μικρή πόλη στην οποία κατοικεί η προ εικοσαετίας οικονόμος του Darlington Hall, Miss Kenton, την οποία ο αυστηρός και ταγμένος επαγγελματίας κύριος Stevens ευελπιστεί να επανεντάξει στο προσωπικό του ιστορικού σπιτιού. 

Η αφήγηση γίνεται με την εξιστόρηση του ταξιδιού του κύριου Stevens παράλληλα με αναδρομές στο παρελθόν όπου αυτός και η δεσποινίς Kenton βρίσκονταν στη δούλεψη του Λόρδου Darlington την εποχή πριν το Β Παγκόσμιο πόλεμο. Με αυτόν τον τρόπο και καθώς η ανάγνωση προχώρα, το ημι-επαγγελματικό ταξίδι ενός μπάτλερ μεταμορφώνεται σε μία ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα. Και καθώς η ανάγνωση προχωρά ακόμα πιο πολύ και οι ήρωες τις ιστορίας ‘γδύνονται’ σταδιακά, το πράγμα γίνεται ελαφρώς πιο τραγικό καθώς συνειδητοποιούμε το πώς κάποιες στρεβλές ενδεχομένως αντιλήψεις περί επαγγελματισμού, αξιοπρέπειας και κοινωνικής θέσης, γίνονται ο βωμός πάνω στον οποίο η ευτυχία θυσιάζεται με ένα μαχαίρι που στάζει εγωισμό και δειλία.    

Επειδή όμως οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, πρέπει να τονίσω ότι η ιστορία αυτή ντύνεται με υπέροχες περιγραφές για υπηρέτες, δωμάτια, κήπους, τοπία, λόρδους, αυτοκίνητα και γενικά για όλο το κλίμα της εποχής, που δημιουργούν στη φαντασία μας ένα εξαιρετικό σκηνικό για μία χορταστική αφήγηση. Α! ... και το ταινιάκι δεν είναι καθόλου κακό! Αλλά διαβάστε πρώτα το βιβλίο. Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι.

Άντα μου σε ευχαριστώ πολύ που μου έμαθες αγγλικά και που με έβαλες να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Είσαι η καλύτερη δασκάλα...ever!

Douglas Adams – Dirk Gently’s Holistic Detective Agency (1987), The Long Dark Tea Time Of The Soul (1988) & The Salmon Of Doubt (2002)

Πόσο μα πόσο υπέρτατα, κατάφορα, πανανθρώπινα, διαγαλαξιακά και συμπαντικά άδικο είναι να φεύγουν κάποιοι άνθρωποι από τη ζωή τόσο μα τόσο νέοι… Όταν ο εξωγήινος Douglas Adams καβάλησε το διαστημόπλοιό του και μας την έκανε μία και καλή, ήταν μόλις 49 χρονών. Άραγε πόσα ακόμα υπέροχα βιβλία θα είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε, αν αυτός ο άνθρωπος με την τόσο υπέροχη φαντασία και το τόσο ευφυές χιούμορ ήταν ακόμα ανάμεσά μας; Υποθέτω 42. 

Ο συγγραφέας του The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy τουλάχιστον πρόλαβε να μας αφήσει κάτι ακόμα πέρα από τον χρήσιμο οδηγό του. Το Dirk Gently’s Holistic Detective Agency είναι το πρώτο βιβλίο με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Dirk Gently και την επόμενη χρονιά ακολουθεί το The Long Dark Tea Time Of The Soul, μία ακόμα σουρεαλιστική περιπέτειά του. Η τριλογία δυστυχώς δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί και το 2002, ένα χρόνο μετά το θάνατο του συγγραφέα, εκδίδεται το The Salmon Of Doubt που ουσιαστικά είναι μία συλλογή ιδεών για μία καινούρια ιστορία του Dirk Gently αλλά και για ακόμα ένα ωτοστόπ κάπου εκεί έξω.

Ο Dirk Gently λοιπόν είναι ένας ντετέκτιβ που όπως επικαλείται, χρησιμοποιεί ‘ολιστικές’  μεθόδους για να λύσει τις υποθέσεις που αναλαμβάνει, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Ως φοιτητής, ο μύθος που τεχνηέντως άφησε να δημιουργηθεί γύρω από το άτομό του, για το χάρισμα της διορατικότητας που κατέχει, πλέον είναι ικανός να πείσει μόνο κάτι ευκατάστατες γριές τις οποίες εξίσου τεχνηέντως μαδάει. Οι υποθέσεις που αναλαμβάνει το γραφείο περιορίζονται σε χαμένα κατοικίδια, η γραμματέας μένει απλήρωτη και τα τσιγάρα ρέουν. 

Έλα όμως που συμβαίνουν και ανεξήγητα πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο που, αν μη τι άλλο, χρίζουν μίας πιο ανορθόδοξης προσέγγισης. Όταν για παράδειγμα βρίσκεσαι μπλεγμένος σε μία υπόθεση στην οποία βασικό ρόλο παίζουν ένα φάντασμα δισεκατομμυρίων ετών και ένας ηλεκτρικός εξωγήινος μοναχός, ή όταν επίσης ένα αποκεφαλισμένο πτώμα ανακαλύπτεται μέσα σε ένα σφραγισμένο δωμάτιο ενώ την ίδια στιγμή το check-in της πτήσης για Όσλο στο αεροδρόμιο Heathrow εξαφανίζεται μέσα σε μία τεράστια έκρηξη... ε… τότε ο ορθολογισμός πάει περίπατο… σχεδόν.  

Τις περιπέτειες του Dirk Gently τις βρήκα εξίσου ευφάνταστες και ευχάριστες με τα βιβλία του The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy με ίσως λιγότερο προφανές χιούμορ. Ενδεχομένως αν είχα διαβάσει πρώτα αυτές να μου είχαν κάνει και πιο μεγάλη εντύπωση, αλλά όπως είναι λογικό, μετά το Guide οι απαιτήσεις είναι πολύ υψηλές! Αν έπρεπε ντε και καλά να διαλέξω, θα έλεγα ότι το πρώτο βιβλίο μου άρεσε πιο πολύ, αλλά αυτό πάλι μπορεί να συμβαίνει για τον ίδιο ακριβώς λόγο που ανέφερα πιο πάνω. Τέλος πάντων… δεν υπάρχει λόγος να το παιδεύουμε περισσότερο. Ο Douglas Adams ήταν ένας άνθρωπος προικισμένος υπέρ του δέοντος με φαντασία, χιούμορ και συγγραφικό ταλέντο. Αν θέλετε να διαβάσετε κάτι που θα κάνει τα μάτια σας να χαμογελάνε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, σίγουρα σας προτείνω όλα του τα βιβλία (στα αγγλικά εννοείται :P)

Michael Caine – What’s It All About? (1992)

‘My name is My Cocaine’. Μόνο έτσι μπορείς να πλησιάσεις στο να καταφέρεις να μιμηθείς την απαραίτητη cockney προφορά αν ποτέ πας σε bal masqué  με θέμα τον κινηματογράφο ντυμένος  Michael Caine και θελήσεις να συστηθείς.  Αν προσεγγίσεις το ‘γλυφιτζουράκι’ που έχει ντυθεί Jane Birkin και της ξεφουρνίσεις καμιά γκρεκουλιά τύπου ‘Μάι νέιμ ιζ Μάικλ Κέιν’ το αμέσως επόμενο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να βγάλεις το tweed κουστούμι και τα τεράστια γυαλιά και να πας μέχρι τη γωνία να χτυπήσεις δύο πίτα γύρο κομπλέ. Αν τώρα οι παραπάνω γραμμές δε σου λένε τίποτα και αναρωτιέσαι ποιος είναι ο Michael Caine μάλλον θα πρέπει να σταματήσεις να διαβάζεις αυτό το post και να πας καρφί στο video club (ή όπως το λένε τη σήμερον ημέρα τέλος πάντων) και να νοικιάσεις το Alfie…το σωστό Alfie.

Το What’s It All About? είναι η αυτοβιογραφία του προαναφερθέντα Λονδρέζου ηθοποιού που ξεκινάει από τα παιδικά του χρόνια και καταλήγει στο μέσο της καριέρας του ως καταξιωμένου star του Hollywood (καλά να’ναι ο άνθρωπος και να παίξει σε πολλές ταινίες ακόμα). Ο μικρός Maurice Micklewhite έρχεται στον κόσμο το 1933. Είναι τέκνο φτωχής εργατικής οικογένειας του Λονδίνου και η ‘πλούσια’ ζωή του ξεκινάει με παιδικά χρόνια στο ξέσπασμα  του Β Παγκοσμίου πολέμου, που μαζί με την μητέρα του και τον αδελφό του, τον οδηγεί μακριά από τη βομβαρδισμένη μεγαλούπολη στην πιο ασφαλή βρετανική επαρχεία. 

Ο πόλεμος κάποτε τελειώνει, ο Maurice επιστρέφει στο Λονδίνο και σιγά σιγά ξεκινάει να γοητεύεται όλο και πιο πολύ από την υποκριτική.  Αρκετά χρόνια περνάνε μεταξύ θεάτρου, δουλειάς του ποδαριού και στρατιωτικής θητείας στην Κορέα και ο Maurice Micklewhite γίνεται Michael Caine, ο Michael Caine γίνεται Alfie και η τύχη επιτέλους του κλείνει το μάτι. Ακολουθούν πολλές ταινίες και πλέον το άλμα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού με τα φανταχτερά studios και την ευνοϊκή φορολογία είναι αναμενόμενο. 

Αν και η (αυτο)βιογραφία είναι ένα λογοτεχνικό είδος με το οποίο δεν έχω ασχοληθεί και πολύ, πιστεύω ότι είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να έρθει κανείς σε επαφή τόσο με την πραγματικότητα κάποιων προσωπικοτήτων που είτε τα media είτε η ιστορία τους έχει προσδώσει μία πολύ συγκεκριμένη εικόνα, όσο και με το κλίμα διάφορων εποχών, πόλεων κλπ κλπ.  Το What’s It All About είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον από αυτές τις απόψεις γιατί, όπως και να το κάνουμε, ο Sir Michael Caine είναι ωραίος τυπάς και το swinging London των 60s είχε ένα κάποιο στυλ και το Hollywood  έχει ένα κάποιο glam και οι αναφορές σε γαμάτους ανθρώπους που εμείς οι ακόμα πιο γαμάτοι τύποι ξημεροβραδιαζόμαστε να βλέπουμε στο σινεμά δεν απουσιάζουν. Όσον αφορά τώρα στυλ γραφής και άλλα τέτοια κουλτουριάρικα, δεν έχω και πολλά να πω και ούτε νομίζω ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί και πολύ εδώ που τα λέμε. Δεν είναι ‘συγγραφέας’ ο άνθρωπος, ηθοποιός είναι και τα καταφέρνει μία χαρά στο να μας διηγηθεί what’s it all about.

-My name is..

-…Alfie!

Tom Robbins – Half Asleep In Frog Pajamas (1994)

Και να που μ’αυτά και μ’αυτά πέρασε πάλι ένας χρόνος από το τελευταίο post. Και αν έλεγα ότι μέσα σ’αυτούς τους μήνες που μεσολάβησαν δεν έχω διαβάσει τίποτα ή έχω διαβάσει μονό σαχλαμάρες… ε… ψέμα θα ήταν. Λέω λοιπόν να κάνω μία προσπάθεια να κάνω μία μικρή ανασκόπηση της περσινής λογοτεχνικής μου σεζόν μέσα στις επόμενες εβδομάδες (παπάρια..σιγά μην το κάνω).

Και για να ξεκινήσω άλλη μία πρόταση και άλλη μία παράγραφο με τη λέξη ‘και’… και τι καλύτερος τρόπος να ξεκινήσω από την κοκκινομάλλικη ιδιοφυία του Tom Robbins! Σίγουρα έχετε καταλάβει ότι έχω φάει πολύ κακό σκάλωμα με μερικούς συγγραφείς και ο Robbins είναι σίγουρα ο αρχηγός αυτής της συμμορίας. Το Half Asleep In Frog Pajamas είναι το τέταρτο βιβλίο του Robbins που διαβάζω και για ακόμα μία φορά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος απλά το έχει ρε παιδί μου. Τι να κάνουμε τώρα; Πώς η μαμά σου κάνει το καλύτερο παστίτσιο του κόσμου; Ε, έτσι και ο Tom Robbins γράφει τα πιο έξυπνα και ευχάριστα μυθιστορήματα του κόσμου!

Σε γενικές γραμμές, που νομίζω ότι δεν έχουν και πολύ μεγάλη σημασία σε αυτού του είδους τα βιβλία, το story έχει να κάνει με μία αμερικανοφιλιππινέζα broker του χρηματιστηρίου που προσπαθεί να σώσει το τομάρι της όταν τις ημέρες του Πάσχα ο γενικός δείκτης πάει στα τάρταρα. Προφανώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά γιατί ο ανώμαλος συγγραφέας μας πρέπει στο δρόμο της να βάλει έναν αλλόκοτο πρώην γκουρού του χρηματιστηρίου που επιστρέφει από το Τιμπουκτού με κάβλες,  ένα μέντιουμ μεγάλων διαστάσεων, μία μαϊμού-ληστή και πολλά πολλά πολλά άλλα που δε θα σας πω για τους γνωστούς πλέον λόγους. Μία μικρή γεύση την πήρατε πάντως και καταλαβαίνετε καλές μου φίλες και φίλοι ότι για να τα μπλέξεις όλα τα παραπάνω με όμορφο τρόπο απαιτείται, ας μου επιτραπεί η έκφραση,  ένα συγγραφικό ταλέντο πολύ πάνω του μετρίου.

Άντε καλά… για να μετριάσω λίγο τις εντυπώσεις  θα πω πως το Half Asleep In Frog Pajamas δεν είναι το αγαπημένο μου βιβλίο από τον Robbins αλλά αυτό δε λέει και πολλά. Σίγουρα αν έχετε διαβάσει κάτι δικό του και σας άρεσε, θα σας αρέσει κι αυτό. Εγώ πάντως συνεχίζω! Τα ξαναλέμε σύντομα με τις καουμπόισσες ;)

Α! και για να μην ξεχνιόμαστε, εννοείται πως διαβάζουμε Robbins ΜΟΝΟ στα αγγλικά.

Haruki Murakami – South Of The Border, West Of The Sun (1992)

Δεν πρόκειται περί αγγλοφιλίας αγαπητές κι αγαπητοί φίλοι. Όπως πιθανόν να έχετε ψυλλιαστεί, τους τίτλους των βιβλίων που διαβάζω τους παραθέτω στη γλώσσα στην οποία τα διαβάζω. Είτε στα ελληνικά είτε στα αγγλικά δηλαδή, γιατί τα γαλλικά μου δεν επαρκούν για λογοτεχνικές περιπέτειες και τα ρωσικά μου απλά περιορίζονται σε γονιδιακό επίπεδο. Άντε…για να μην ξεχνάμε την εθνική μας ταυτότητα (όσο κι αν κάποιοι από εμάς προσπαθούν)….

Χαρούκι Μουρακάμι - Νότια Των Συνόρων, Δυτικά Του Ήλιου

Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του Ιάπωνα συγγραφέα που διαβάζω και σίγουρα δε θα σταματήσω εδώ. Μάλλον είμαι λίγο μαζόχας και θα έπρεπε να το ‘κοιτάξω’, αλλά η συναισθηματική κόλαση, πόσο μάλλον όταν είναι τόσο ωραία δοσμένη, έχει κι αυτή τη γοητεία της. Με μία πρόταση (για να το παίξω και λίγο εξυπνάκιας) θα έλεγα ότι το βιβλίο είναι ένα σύντομο λογοτεχνικό όνειρο που περιγράφει έναν ατελείωτο συναισθηματικό εφιάλτη! ΓΟΥΑΟΥ….για να δούμε…

Ο μικρός Hajime είναι μοναχογιός μια μεσοαστικής οικογένειας των προαστίων που βρίσκει συντροφιά στη συνομήλική του (μοναχοκόρη) Shimamoto. Ο ιδιαίτερος δεσμός που αναπτύσσουν διακόπτεται (άλλα σίγουρα δεν ξεχνιέται) όταν ο Hajime μετακομίζει με την οικογένεια του σε ένα πιο μακρινό προάστιο. Από εκεί, η παιδικότητα δίνει τη θέση της στην εφηβεία και στην ενηλικίωση. Μέσα σε αυτήν την πορεία ο Hajime ερωτεύεται, προδίδει, πληγώνει και πληγώνεται, ότι δηλαδή κάνει πάνω-κάτω κάθε άνθρωπος σε τέτοιες ηλικίες. Τα σημάδια όμως μένουν και πολλές φορές είναι βασανιστικά. Μετά από μία συναισθηματικά κενή περίοδο, ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος βρίσκει νόημα στην Yukiko, που του χαρίζει δύο κόρες και μία καινούρια ζωή με τη βοήθεια του ‘μπαμπά’.

Η ζωή κυλάει εύκολα στα προάστια του Τόκιο, και οι δουλειές στα Jazz bars του Hajime πάνε καλά. Είπαμε όμως ότι κάποια πράγματα μας σημαδεύουν ανεξίτηλα και τα κουβαλάμε πάντα μέσα στο μυαλό μας, όσο και να προσπαθούμε να τα στριμώξουμε στην πιο σκονισμένη γωνία του. Η Shimamoto κάνει την εμφάνισή της, φροντίζοντας να κρατάει την ως τότε ζωή της απόλυτα μυστική! Άντε και πολλά σας είπα. Διαβάστε το βιβλίο να δείτε τι γίνεται παρακάτω.

Ιδιαίτερη σημασία δεν έχει το τι γίνεται παρακάτω. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Murakami περιγράφει με προσεγμένες λεπτομέρειες και πολύ ‘βατή’ γλώσσα, μία ιστορία φαινομενικά απολύτως ρεαλιστική, που μέσα από τον ψυχισμό του ήρωα φτάνει να αγγίζει τα όρια του φανταστικού. Οι αναφορές σε μουσικές, ρούχα, βιβλία κλπ και πάλι δε λείπουν και δεν είναι καθόλου περιττές μιας και ζωγραφίζουν πολύ επιτυχημένα τους χαρακτήρες αλλά και το συγγραφέα.

Καλή ανάγνωση και…προσοχή στους παιδικούς έρωτες!