Παπαρ...Books!!!

Haruki Murakami – South Of The Border, West Of The Sun (1992)

2011-10-20T15:22:00.004+02:00

Δεν πρόκειται περί αγγλοφιλίας αγαπητές κι αγαπητοί φίλοι. Όπως πιθανόν να έχετε ψυλλιαστεί, τους τίτλους των βιβλίων που διαβάζω τους παραθέτω στη γλώσσα στην οποία τα διαβάζω. Είτε στα ελληνικά είτε στα αγγλικά δηλαδή, γιατί τα γαλλικά μου δεν επαρκούν για λογοτεχνικές περιπέτειες και τα ρωσικά μου απλά περιορίζονται σε γονιδιακό επίπεδο. Άντε…για να μην ξεχνάμε την εθνική μας ταυτότητα (όσο κι αν κάποιοι από εμάς προσπαθούν)….

Χαρούκι Μουρακάμι - Νότια Των Συνόρων, Δυτικά Του Ήλιου

Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του Ιάπωνα συγγραφέα που διαβάζω και σίγουρα δε θα σταματήσω εδώ. Μάλλον είμαι λίγο μαζόχας και θα έπρεπε να το ‘κοιτάξω’, αλλά η συναισθηματική κόλαση, πόσο μάλλον όταν είναι τόσο ωραία δοσμένη, έχει κι αυτή τη γοητεία της. Με μία πρόταση (για να το παίξω και λίγο εξυπνάκιας) θα έλεγα ότι το βιβλίο είναι ένα σύντομο λογοτεχνικό όνειρο που περιγράφει έναν ατελείωτο συναισθηματικό εφιάλτη! ΓΟΥΑΟΥ….για να δούμε…

Ο μικρός Hajime είναι μοναχογιός μια μεσοαστικής οικογένειας των προαστίων που βρίσκει συντροφιά στη συνομήλική του (μοναχοκόρη) Shimamoto. Ο ιδιαίτερος δεσμός που αναπτύσσουν διακόπτεται (άλλα σίγουρα δεν ξεχνιέται) όταν ο Hajime μετακομίζει με την οικογένεια του σε ένα πιο μακρινό προάστιο. Από εκεί, η παιδικότητα δίνει τη θέση της στην εφηβεία και στην ενηλικίωση. Μέσα σε αυτήν την πορεία ο Hajime ερωτεύεται, προδίδει, πληγώνει και πληγώνεται, ότι δηλαδή κάνει πάνω-κάτω κάθε άνθρωπος σε τέτοιες ηλικίες. Τα σημάδια όμως μένουν και πολλές φορές είναι βασανιστικά. Μετά από μία συναισθηματικά κενή περίοδο, ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος βρίσκει νόημα στην Yukiko, που του χαρίζει δύο κόρες και μία καινούρια ζωή με τη βοήθεια του ‘μπαμπά’.

Η ζωή κυλάει εύκολα στα προάστια του Τόκιο, και οι δουλειές στα Jazz bars του Hajime πάνε καλά. Είπαμε όμως ότι κάποια πράγματα μας σημαδεύουν ανεξίτηλα και τα κουβαλάμε πάντα μέσα στο μυαλό μας, όσο και να προσπαθούμε να τα στριμώξουμε στην πιο σκονισμένη γωνία του. Η Shimamoto κάνει την εμφάνισή της, φροντίζοντας να κρατάει την ως τότε ζωή της απόλυτα μυστική! Άντε και πολλά σας είπα. Διαβάστε το βιβλίο να δείτε τι γίνεται παρακάτω.

Ιδιαίτερη σημασία δεν έχει το τι γίνεται παρακάτω. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Murakami περιγράφει με προσεγμένες λεπτομέρειες και πολύ ‘βατή’ γλώσσα, μία ιστορία φαινομενικά απολύτως ρεαλιστική, που μέσα από τον ψυχισμό του ήρωα φτάνει να αγγίζει τα όρια του φανταστικού. Οι αναφορές σε μουσικές, ρούχα, βιβλία κλπ και πάλι δε λείπουν και δεν είναι καθόλου περιττές μιας και ζωγραφίζουν πολύ επιτυχημένα τους χαρακτήρες αλλά και το συγγραφέα.

Καλή ανάγνωση και…προσοχή στους παιδικούς έρωτες!

Yann Martel – Life Of Pi (2002)

2011-10-15T15:33:00.003+02:00

Προτού ξεκινήσω να παραθέτω λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο βιβλίο, θα ήθελα να κάνω μια διευκρινιστική εισαγωγή για αυτό το post και ενδεχομένως για όλα τα posts μου σ’αυτό το blog. Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι βασικός λόγος για τον οποίο γράφω κατά καιρούς λίγα σχόλια για τα βιβλία που διαβάζω, είναι για να κρατάω ένα είδος ηλεκτρονικού ημερολόγιου το οποίο είναι απόλυτα ανοιχτό προς ανάγνωση, σχολιασμό και άλλα τέτοια βαρετά.

‘Και γιατί δεν το γράφεις σε ένα τετράδιο ρε μεγάλε και το ανεβάζεις στο internet αν είναι μόνο ένα ημερολόγιο; Τι μας το παίζεις δηλαδή;’ θα μπορούσε πολύ εύκολα κάποιος να ρωτήσει. Προφανώς, ο στόχος δεν είναι μόνο να καταγράφω το τι διαβάζω και πώς μου φάνηκε, αλλά να προσφέρω και μία απλή άποψη και πρόταση για κάτι που μου έκανε εντύπωση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο σκέλος του εισαγωγικού σχολίου που θέλω να κάνω, το οποίο αφορά αυτό το ‘κάτι’ που μου υποδεικνύει αν θα γράψω ή δε γράψω κάποιο σχόλιο για κάτι που διάβασα. Θα το θέσω έτσι:

Βαριέμαι να γράφω posts για κάθε βιβλίο που διαβάζω (ουσιαστικός λόγος)
Τα δύο πράγματα στα οποία δεν μπορώ να πιστέψω είναι ο θεός και η κριτική στην Τέχνη (και μία βαρύγδουπη κουλτουρομαλακία για να γουστάρουμε)

…Κοινώς, γράφω posts μόνο για τα βιβλία που μου έκαναν εντύπωση μιας και-θεός φυλάξοι-δεν είμαι σε καμία περίπτωση κάποιος ‘ειδικός’ με ‘εμπεριστατωμένη άποψη’ περί λογοτεχνίας.

Πω πω...βαρέθηκα ήδη με όλη την παραπάνω μπούρδα. Τέλος πάντων, ο λόγος για τον οποίο την έγραψα είναι ότι αυτό το post αφορά ένα βιβλίο που δεν μου έκανε ΤΟΣΟ μεγάλη εντύπωση, παρόλα αυτά είχε κάτι που με έσπρωξε να γράψω ένα δύο πραγματάκια. ‘Η ζωή του Πι’ λοιπόν…

Ο Yann Martel μας εξηγεί στην εισαγωγή του βιβλίου του, ότι η ιστορία αυτή είναι μία ιστορία που του διηγήθηκε ένας άγνωστος σε μία επαρχεία της Ινδίας, με την υπόσχεση ότι θα τον κάνει να πιστέψει στο θεό!

Χμμμ…

Το βιβλίο αποτελείται ουσιαστικά από δύο μέρη. Το πρώτο είναι η ομολογουμένως ‘πολύχρωμη’ απεικόνιση της νεανικής ζωής του μικρού Piscine Molitor Patel. Ο ‘Πι’, γιός του ιδιοκτήτη του ζωολογικού κήπου του Pondicherry, είναι ένα ιδιαίτερο παιδί που μοιράζει την αγάπη του στον Ινδουισμό, το Μωαμεθανισμό, το Χριστιανισμό και το ζωικό βασίλειο. Αδιαμφισβήτητα πρόκειται για μία πρωτότυπη περίπτωση αγώνα ανάμεσα σε τρεις ‘πνευματικούς’ κόσμους πλαισιωμένη από την πραγματικότητα και τους σκληρούς κανόνες της κοινωνίας των ζώων (και των ανθρώπων;).

Η ζωή στην Ινδία κυλάει για τον Πι μέχρι που η οικογένεια του αποφασίζει να πουλήσει τον ζωολογικό κήπο και να μεταναστεύσει στον Καναδά. Η οικογένεια Patel επιβιβάζεται σε ένα εμπορικό πλοίο μαζί με κάποια ζώα που θα κατέληγαν σε άλλους ζωολογικούς κήπους στην απέναντι πλευρά του Ειρηνικού και εδώ τελειώνει το πρώτο μέρος της ιστορίας.

Το δεύτερο μέρος της ιστορίας του Πι είναι ένας τελείως διαφορετικός αγώνας που ξεκινάει με ένα τραγικό δυστύχημα κάπου στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο Πι καλείται να επιβιώσει μέσα σε μία σωσίβια λέμβο με την τραγική συντροφιά μιας ζέβρας, ενός ουρακοτάγκου, μίας ύαινας και του Richard Parker, μίας τίγρης της Βεγγάλης! Η βία της φύσης, η ωμή υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων, η απόγνωση, η μάταιη ελπίδα και ο αγώνας ανάμεσα στην παράνοια και την επιβίωση συνθέτουν ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό στο δεύτερο και πιο ενδιαφέρον μισό της ιστορίας. Η απιθανότητα αυτής της ιστορίας είναι σίγουρα γοητευτική όσο και η έλλειψη περιττών εύκολων συναισθηματισμών στην αφήγηση της, που φαντάζομαι ότι κάποιοι αναγνώστες μπορεί και να περιμένουν καθώς προχωρούν στην ανάγνωση του βιβλίου.

Πιθανότατα επηρεασμένος από βιβλία που έχω διαβάσει πρόσφατα, αυτό που βρήκα λίγο ανιαρό στο βιβλίο αυτό είναι η λιτότητα στη γραφή του Martel. Επαναλαμβάνω ότι μου άρεσε το γεγονός ότι δεν παραθέτει την ιστορία με πολλούς-πολλούς μελοδραματισμούς, που όπως και να’χει δεν ταιριάζουν σε μία τόσο σκληρή ιστορία. Παρόλα αυτά, ίσως περίμενα μία πιο περίπλοκη σκιαγράφηση του ψυχισμού του ήρωα σε συνδυασμό με την εξιστόρηση των γεγονότων ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Γεγονός είναι πάντως ότι βρήκα την αφήγηση λίγο μονότονη και κουραστική σε ορισμένα σημεία αν και τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να αντανακλά την μονότονη και κουραστική κατάσταση την οποία περιγράφει. Ποιος ξέρει;!

Μία από της πρώτες σκέψεις μου όταν τελείωσα το βιβλίο ήταν ότι θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον αν προσπαθούσε κάποιος να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη… δεν έπεσα έξω!

Franz Kafka – Η Μεταμόρφωση (1915)

2011-08-30T15:07:00.004+02:00

Ως γνωστό, όταν τελειώνεις ένα βιβλίο, πρέπει να διαβάσεις ένα άλλο μέχρι να βρεις τι θες να διαβάσεις μετά (;). Έτσι κι εγώ, με το που τελείωσα το ‘βιβλίο των διακοπών’, πήγα στη βιβλιοθήκη στο χωλ, η οποία παρεμπιπτόντως μου έβγαλε την πίστη μέχρι να την μοντάρω και να την ενισχύσω όπως πρέπει, για να μην ξανακαταρρεύσει και πληγωθεί ακόμα περισσότερο (γ@%$μένα ΙΚΕΑ)…αλλά πιάνουν τα χέρια μου πανάθεμά με…φτου να μην τα ματιάσω! Τι λέγαμε; Πάω λοιπόν βιβλιοθήκη προς αναζήτηση σύντομου μεταβατικού αναγνώσματος και πέφτει το μάτι μου πάνω στη Μεταμόρφωση του Kafka. Κοίταξα δεξιά κι αριστερά πάνω από τον ώμο μου, μη και με δει κανένας και μάθει πως δεν έχω διαβάσει ακόμα τη Μεταμόρφωση και ξεφτιλιστώ, και το τσίμπησα το βιβλιαράκι.

Αποτυχία. Γιατί αποτυχία; Γιατί γούσταρα και το διάβασα όλο την άλλη μέρα στην παραλία. Και δε χάζεψα κανένα κωλαράκι όπως προστάζουν τα ήθη και τα έθιμα, και έμεινα χωρίς μεταβατικό ανάγνωσμα μέσα σε μία μέρα.

Το ότι ο Kafka τα είχε τα θέματα του το είχα καταλάβει και από τη Δίκη και από τον Πύργο. Νομίζω όμως ότι η Μεταμόρφωση απεικονίζει πιο άμεσα τις ψυχολογικές και κοινωνικές φοβίες και τάσεις περιθωριοποίησης του συγγραφέα. Η Μεταμόρφωση είναι η ιστορία του Γρεγκόρ Σάμσα (αργότερα κύριου Κ;…ποιος ξέρει;), ενός σκληρά εργαζόμενου πωλητή που ζει σε ένα διαμέρισμα με τους ασθενικούς γέρους γονείς του και την ανήλικη αδελφή του, ο οποίος ξυπνάει ένα πρωί στο κρεβάτι του και συνειδητοποιεί ότι έχει μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο έντομο (γ@%$μένες κατσαρίδες, ακόμα και στα βιβλία μου επιτίθεστε). Κανένα περιθώριο, καμία εισαγωγή. Από τις πρώτες γραμμές ξεκινάει μία σουρεαλιστική ιστορία απόγνωσης, άγχους, προσπάθειας, απογοήτευσης, ρατσισμού, αλληγορίας και συμβολισμών, που όσο την διαβάζεις, τόσο απομακρύνεσαι από το ενδεχόμενο μίας συμβατικής τελικής κάθαρσης. Ο πρωταγωνιστής, παράλληλα με την προσπάθειά του να δεχτεί και να μάθει να χειρίζεται την καινούρια του φύση, προσπαθεί απεγνωσμένα να αντεπεξέλθει στην αποστροφή και τον αποκλεισμό που γίνονται έκδηλοι από την ίδια του την οικογένεια. Φυλακισμένος στο μικρό του δωμάτιο, προσπαθεί να δικαιολογήσει αυτήν την αποστροφή και απογοητεύεται και οργίζεται με τον εαυτό του και την κατάσταση του, που πλέον δεν του επιτρέπουν να εξακολουθεί να είναι ο στύλος της οικογένειας και η προσωποποίηση της ελπίδας μίας καλύτερης ζωής γι’αυτήν. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία λένε κάποιοι αφόρητα θετικοί τύποι, αλλά η ουσία είναι ότι κάποτε πεθαίνει.

Ωραίο ανάγνωσμα για την παραλία! Μου άρεσε πολύ που ο Kafka εστιάζει, κατά την άποψή μου, πιο πολύ στο κομμάτι του ψυχολογικού άγχους του ανθρώπου που η ‘δυσμορφία’ του τον καθιστά απόβλητο της κοινωνίας και της ίδιας του της οικογένειας, παρά στην παράνοια της μεταμόρφωσης από ανθρώπινο ον σε γ@%$μένη κατσαρίδα. Λέω πάλι μπούρδες; Πιθανό! Αν ήταν δικός μου αδερφός ο Γκρεγκόρ πάντως, θα τον είχα baygonιάσει από το πρώτο λεπτό. Γ@%$μένες κατσαρίδες…

Tom Robbins – Fierce Invalids Home From Hot Climates (2000)

2011-08-29T15:26:00.003+02:00

Κάποτε είχα γράψει κάπου (ή είχα διαβάσει κάπου και μου άρεσε - οπότε κλέβω ξεδιάντροπα) ότι ένα χαμόγελο μπορεί να είναι πιο ‘δυνατό’ από ένα γέλιο ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ε λοιπόν ο Tom Robbins, με κάνει να πιστεύω ακόμα πιο πολύ σ’αυτό μου το ευφυολόγημα. Μετά τον Τρυποκάρυδο (τον οποίο διάβασα στα ελληνικά αλλά ευτυχώς κατάλαβα γρήγορα το λάθος μου) και το Skinny Legs And All, σειρά είχε το Fierce Invalids Home From Hot Climates ή Αγριεμένοι Ανάπηροι Επιστρέφουν Από Καυτά Κλίματα για όσους το προτιμούν έτσι. Δεν ξαναμπαίνω στη διαδικασία να λέω γιατί στα αγγλικά και όχι στα ελληνικά κλπ κλπ...όσοι συμφωνούν μαζί μου καταλαβαίνουν, όσοι πάλι διαφωνούν…ας διαφωνούν. Πάμε παρακάτω.

Το πρώτο συμπέρασμα που έβγαλα (ή μάλλον επαλήθευσα) μετά το πέρας της ανάγνωσης είναι ότι υπάρχουν μερικοί συγγραφείς που σε κάνουν να πιστεύεις ότι άμα τους αφήσεις να διηγηθούν και την πιο τετριμμένη ιστορία, σίγουρα αυτό που θα λάβεις είναι κάτι υπεράνω προσδοκιών. Όταν λοιπόν αυτό τους το χάρισμα το ξεδιπλώνουν πάνω σε ιστορίες που μόνο τετριμμένες δε μπορούν να χαρακτηριστούν τότε προκύπτουν εεε … τότε αυτό που κρατάει στα χέρια του ο αναγνώστης…μμμ …ας παρατήσω τους εξυπνακισμούς…τότε μιλάμε για τον Tom Robbins.

Σε αυτήν τη σουρεαλιστικά ρεαλιστική ιστορία, ο Switters, ίσως ο πιο cool άνθρωπος του κόσμου, ξεκινάει μία περιπέτεια ως πράκτορας της CIA σε αποστολή στο Περού και καταλήγει ‘σωματοφύλακας’ σε μία αντιπροσωπία ενός τάγματος καλογριών στο Βατικανό.

Ε και;

Δεν έχετε πειστεί ε; Αν γνωρίζατε ότι ο πρωταγωνιστής μας τα κάνει όλα αυτά σε αναπηρικό καροτσάκι (ενώ μπορεί να περπατήσει) τι θα λέγατε; Αν επίσης σας αποκαλυπτόταν ότι στα βάθη του Αμαζονίου υπάρχει ένας μάγος με κεφάλι σε σχήμα πυραμίδας, θα εξακολουθούσατε να είστε τόσο αδιάφοροι; Η ιδέα της αποπλάνησης μίας 16χρονής καθολικής ‘λιχουδιάς’ από το θετό της αδερφό, υπό το άγρυπνο βλέμμα της ελιτίστριας hacker γιαγιάς του δε σας ιντριγκάρει καθόλου; Ως εδώ με τις λεπτομέρειες…τα υπόλοιπα μόνοι σας.

Ο Tom Robbins (και) σ’αυτό το μυθιστόρημα επιστρατεύει την ευφυή του πένα, το μαγικό μελανοδοχείο του που είναι πάντα γεμάτο με humor και όμορφες λέξεις και καρικατουρίζει πάνω σε θεσμούς και ιδρύματα, ζωγραφίζει αστεία μουστάκια στα πολλά πρόσωπα του ψυχισμού του ανθρώπου, και γράφει στους τοίχους του μυαλού μας ένα μόνο σύνθημα:

People of zee wurl, relax!

Haruki Murakami – Σπούτνικ Αγαπημένη (1999)

2011-07-11T11:53:00.001+02:00

Λοιπόν…με αφορμή το τελευταίο μου post στο blog το οποίο γράφτηκε με αφορμή ένα σχόλιο για το μέχρι τότε τελευταίο μου post στο blog το οποίο με τη σειρά του γράφτηκε πριν από τέσσερα χρόνια, έκατσα από περιέργεια και διάβασα τα παλιότερα posts μου για να δω τι σκατά είχα μέσα στο κεφάλι μου όταν τα έγραφα (my god…τι πρόταση!). Ανεξαρτήτως με το αν ο ‘τώρα’ εαυτός μου συμφωνεί με τον εκάστοτε ‘τότε’, το μόνο σίγουρο είναι ότι όλη αυτή η ιστορία έχει την πλάκα της. Κατά πάσα πιθανότητα, με εξαίρεση κάνα-δυο αργόσχολους πειραγμένους (τους οποίους τους ευχαριστώ θερμά που διαβάζουν αυτά που διαβάζουν εδώ μέσα) δεν μπαίνει και κανένας εδώ, οπότε εγκαταλείπω οριστικά την ελπίδα της δημιουργίας ενός ηλεκτρονικού παρεακίου που διαβάζει βιβλιαράκια και ρίχνει και καμία πρόταση, και συνεχίζω με την προσδοκία της τήρησης ενός προσωπικού λογοτεχνικού ημερολογίου (πσσσς!!!) που παρέχει και στον περαστικό επισκέπτη τη δυνατότητα να ρίξει και κανένα κράξιμο αν γουστάρει.

Κάπου είχα ακούσει για τον Murakami και για το ‘Σπούτνικ Αγαπημένη’ αλλά όταν μπήκα στην Πολιτεία πριν μερικούς μήνες για να αγοράσω κανένα καινούριο βιβλιαράκι, ούτε το όνομα του συγγραφέα θυμόμουν ούτε του βιβλίου. Προκειμένου λοιπόν να αποφύγω να εκθέσω την ενοχλητική μου ημιμάθεια σε κάποιον από τους λόγιους υπαλλήλους του εν λόγω βιβλιοπωλείου με ερωτήσεις του στυλ ‘ένας Γιαπωνέζος συγγραφέας μωρέ με κάτι με δορυφόρο μέσα…’ , έκατσα υπομονετικά, έψαξα ράφι-ράφι, βρήκα τον καλά κρυμμένο τομέα με τους Ιάπωνες συγγραφείς, τσίμπησα το βιβλίο και γλύτωσα τον εξευτελισμό (βαθύ κόμπλεξ λέμε).

‘Σπούτνικ Αγαπημένη’ αγαπητοί…Τρίτη βράδυ έπιασα το βιβλίο από το ράφι, Κυριακή απόγευμα το ξανάβαλα στη θέση του. Όχι πως είναι και κανένας τόμος 783 σελίδων, αλλά καταλαβαίνετε τώρα…τσούλησε πολύ εύκολα η ανάγνωση, πόσο μάλλον για τα δικά μου δεδομένα. Η Σουμίρε, μία νεαρή επίδοξη συγγραφέας, ο Κ (α ρε Κάφκα τι μας κάνεις), ο πραγματιστής φίλος της Σουμίρε από το κολλέγιο και αφηγητής της ιστορίας και η Μίου, μία late-thirties κομψή κοσμοπολίτισσα επιχειρηματίας είναι οι τρείς κεντρικοί ήρωες γύρω από τους οποίους πλέκεται μία ιστορία που ξεκινάει από μία δεξίωση στο Τόκιο και καταλήγει μέσα στο απόλυτο μυστήριο σε κάποιο ελληνικό νησί των Δωδεκανήσων. Το μυθιστόρημα αυτό όμως δεν είναι μία ιστορία μυστηρίου. Είναι μία εξαιρετική, κατά την άποψή μου, σκιαγράφηση της ερωτικής μοναξιάς. Ο ανέλπιδος έρωτας του Κ για τη Σουμίρε, ο απελπισμένος έρωτας της Σουμίρε για τη Μίου και η ‘παράλυση’ της ερωτικής φύσης της Μίου, αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία ο Murakami περιγράφει τον μοντέρνο μοναχικό άνθρωπο (ή έστω κάποιες πτυχές του).

Αυτό που μού άρεσε ιδιαίτερα στην περιγραφή του Murakami, είναι ότι καταφέρνει να σε βάλει στον ψυχισμό του ηρώα, χωρίς πολλές-πολλές ψυχολογικές φαμφάρες αλλά με λεπτομέρειες όπως η καθημερινότητα, οι συνήθειες και το ντύσιμο των χαρακτήρων. Αυτό κατά πάσα πιθανότητα κάπως θα λέγεται σε λογοτεχνικούς όρους, αλλά λίγη σημασία έχει. Κάτι που επίσης μάλλον θα έχει έναν περίεργο λογοτεχνικό όρο, και που μου έκανε εντύπωση σ’αυτό το μυθιστόρημα, είναι η αίσθηση που μου έδωσε η αφήγηση και πιο συγκεκριμένα το γεγονός ότι ενώ ένας χαρακτήρας είναι ξεκάθαρα ο αφηγητής, σε μερικές περιπτώσεις το ρόλο αυτό τον παίρνει ο συγγραφέας. Μπορεί να λέω και βλακείες βέβαια αλλά who cares?! Λοιπόν…την κάνω προς το παρών γιατί πρέπει να βγει και το μεροκάματο. Σας φιλώ και σας υπενθυμίζω τώρα που είναι καλοκαιράκι να μην ξεχνάτε μαζί με το βιβλίο σας, να παίρνετε και το αντηλιακό σας στην παραλία. Έλα γεια!

Douglas Adams – The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy: A Trilogy Of Five (1979-1992)

2011-07-06T11:33:00.001+02:00

…και εκεί που κάνω ένα τελευταίο check στο email μου πριν την πέσω στο κρεβατάκι μου παρέα με το βιβλίο μου, βλέπω ότι σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία ανάρτησή μου σ’αυτό το blog, κάποιος έχει αφήσει σχόλιο σε μία από τις βλακείες που έχω γράψει. Ευχαριστώ πολύ ανώνυμη φίλη, έγινες η αφορμή για να παραβλέψω για λίγο τη βαθιά άγνοιά μου περί λογοτεχνίας και να γράψω άλλο ένα ‘άρθρο-διαμάντι’ για το blog (που παρεμπιπτόντως ούτε τα μέλη του δεν επισκέπτονται πια).

Σε πρώτη φάση, όπως σίγουρα κανένας δεν παρατήρησε, στην επικεφαλίδα του άρθρου, έχω βάλει τον τίτλο στα αγγλικά. Ο λόγος που επέλεξα το ‘The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy’ αντί για του ‘Γυρνώντας Το Γαλαξία Με Οτοστόπ’ είναι ότι τα πέντε αυτά βιβλία της εν λόγω σειράς τα διάβασα στα αγγλικά. Καθώς ρουφούσα τις σελίδες σαν καυτό τσάι, για να αποφύγω για όσο το δυνατόν περισσότερο τη βασανιστική επανατοποθέτηση του τελευταίου τόμου στα ράφια της βιβλιοθήκης μου (αυτής που έχω στο χολ), δεν ήταν λίγες οι φορές που μετάνιωσα που δεν ξεκίνησα να διαβάζω ‘στο πρωτότυπο’ συγγραφείς που γράφουν στα αγγλικά. Όσο καλή και να είναι μία μετάφραση, η αισθητική των λέξεων, των φράσεων και στην προκειμένη περίπτωση του humor του Douglas Adams απλά δε μεταφέρεται. Ε εντάξει…δεν έχω μεγαλώσει και στην Οξφόρδη…και άγνωστες λέξεις είχα και δεύτερα περάσματα έκανα σε προτάσεις, αλλά άποψη δεν αλλάζω. Αν ξέρετε αγγλικά μη σκεφτείτε καν να διαβάσετε αυτά τα βιβλία σε ελληνική ή οποιαδήποτε άλλη μετάφραση.

Μία ακόμα μικρή παρατήρηση που έχω να κάνω έχει να κάνει με την ομώνυμη ταινία που είναι απλά βασισμένη στο βιβλίο και σε καμία περίπτωση πιστή μεταφορά (όπως πάντα βέβαια). Προσωπικά, έχοντας διαβάσει τα βιβλία πριν τη δω, τη βρήκα αρκετά ευχάριστη και ίσως μία καλή αφορμή για κάποιον που δεν έχει διαβάσει το Guide, να το κάνει. Όπως και να έχει όμως τα βιβλία είναι πολύ πολύ πολύ πολύ παραπάνω και σχολιάκια τύπου ‘έλα μωρέ, εντάξει, είδα το ταινιάκι… πού να διαβάζεις τώρα και το βιβλίο’ είναι απλά άστοχα.

Ώρα να πούμε και ένα-δυο πραγματάκια επί του θέματος. Πρώτα απ’όλα, η γοητεία του βιβλίου ξεκινάει από τον τίτλο του ο οποίος δεν είναι τίποτα άλλο από τον τίτλο ενός άλλου βιβλίου! Πιο συγκεκριμένα, το βιβλίο αυτό είναι ένας οδηγός για όσους επιθυμούν να γυρίσουν το Γαλαξία με οτοστόπ. Δε γράφω περισσότερες λεπτομέρειες επί αυτού…θα τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Η πλοκή της ιστορίας ξεκινάει με τον Arthur Dent, έναν νεαρό, κάπως μοναχικό κάτοικο του Islington, ο οποίος βρίσκει τον εαυτό του περικυκλωμένο από μπουλντόζες που προσπαθούν να κατεδαφίσουν το σπίτι του προκειμένου να περάσει από εκεί μια καινούρια λεωφόρος εξπρές. Μέσα σε αυτήν την παράνοια και τον πανικό, ο Arthur πληροφορείται από τον αλλόκοτο φίλο του Ford Prefect ότι πρέπει επειγόντως να εγκαταλείψουν τη Γη διότι από στιγμή σε στιγμή θα ‘κατεδαφιζόταν’ προκειμένου να περάσει από εκεί μια διαγαλαξιακή λεωφόρος εξπρές. Με ένα διαγαλαξιακό οτοστόπ από το Islington της Μεγάλης Βρετανίας, ξεκινάει μία διαστημική περιπέτεια που το πανέξυπνο, ευρηματικότατο και σουρεαλιστικό humor του αδικοχαμένου Douglas Adams την κάνει ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω βιώσει ποτέ μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να συνεχίσω να φλυαρώ για τους χαρακτήρες, τις καταστάσεις, τις καταχωρήσεις του οδηγού κλπ κλπ, αλλά δεν έχει κανένα απολύτως νόημα πρώτον γιατί είναι άπειρα και βαριέμαι και τα έχουν γράψει και πολλοί άλλοι πολύ καλύτερα από εμένα, και δεύτερον γιατί μερικά πράγματα απλά όταν προσπαθείς να τα μεταφέρεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να τα εκχυδαΐσεις. Αν δεν το έχετε ήδη κάνει, διαβάστε (οπωσδήποτε στα αγγλικά) τα βιβλία του ανεπανάληπτου κυρίου Adams, αλλά σε καμία περίπτωση χωρίς την πετσέτα σας :)

Ραντεβού σε τέσσερα χρόνια!

Τα βιβλία της σειράς ‘The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy’ είναι:

•The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (1979)
•The Restaurant at the End of the Universe (1980)
•Life, the Universe and Everything (1982)
•So Long, and Thanks for All the Fish (1984)
•Mostly Harmless (1992)

Μόνολογκ - Λένος Χρηστίδης (2008)

2008-07-01T12:47:00.001+03:00

Ο καλύτερος Χρηστίδης σίγουρα! Για την ακρίβεια ο ωριμότερος Χρηστίδης ever. Κάτι περισσότερο από απολαυστικός, μου έδωσε την εντύπωση ότι έχει κρατήσει τις δεκάδες τέλειες βλάκειες απ’ όλα του τα βιβλία και τις έχει ενώσει όλες μαζί καταλήγοντας στο ΜΟΝΟΛΟΓΚ!

Θεωρώ ότι με το Μόνολογκ ο Λένος έπιασε κορυφή, απέδειξε περίτρανα για ακόμα μια φορά τη λογοτεχνική του διάνοια. Δεν το ξεκινούσα επειδή φοβόμουν την απογοήτευση. Έχοντας στην πλάτη σου βιβλία όπως το Λοστρέ, το Ψυχ, ο Πάγος θεωρούσα σχεδόν αδύνατο να ανέβεις κι άλλο ή έστω να κρατηθείς εκεί. Ξεκινάω λοιπόν τα Μόνολογκ και απλώς ο Λένος με έστειλε.

Οι ατάκες κατά ριπάς, λεξοπλάστης σε πολύ μεγάλα κέφια, δεν αφήνει τίποτα όρθιο, κανείς δεν ξεφεύγει, αυστηρός όσο ποτέ πάλι. Σαρωτικός, Μόντι Παϊθονική γραφή, ακατάλληλος για νεοέλληνες, γεροντοκόρες, νεσυντηρητικούς, νεοφιλελεύθερους, σοσιαλιστές, αριστερούς, αδερφές, γκόμενους, γκόμενες, γιάπηδες, κουλτουριάρηδες, γαμιάδες, τσόλια.

Ακατάλληλος για βλάκες.

Ως Εκ Θαύαματος - Κωνσταντίνος Τζούμας (2008)

2008-07-01T12:22:00.002+03:00

Τίποτε λιγότερο απ’ ότι περίμενα. Το βιβλίο είναι ο Τζούμας. Με σημερινή μανιέρα βέβαια. Το βιβλίο θυμάται. Και βέβαια η πρόζα είναι καταπληκτική. Το κείμενο είναι σχεδόν αδύνατο να ανεξαρτητοποιηθεί από τη φιγούρα του Τζούμα. Να κάτσει κανείς να αναλύσει τον Τζούμα είναι άσκοπο. Εμβληματική εικόνα. Πάντα. Από την αντίδραση σε στυλ Παπαούμ μαο μαο του Νικολαΐδη, στους γκροτέσκους Δράκουλες του Ζερβού, ως το σημερινό καθημερινό σόου υπήρξε αυτό που ο ίδιος επαναλαμβάνει συχνά. Χορευτής στην κόψη του ξυραφιού.

Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου προκάλεσε η γενναιοδωρία του κειμένου. Τη στιγμή που όλες οι βιογραφίες είναι η αποκορύφωση του ναρκισσισμού, ο Τζούμας περνάει τον εατό του – αφηγητή σε δεύτερο πλάνο και πρωταγωνιστές γίνονται οι φίλοι, οι γυναικές, η παρέα. Απαλλαγμένος απ’ την αγωνία να με «παραδεχτούν», ο Τζούμ παραδίδει ένα βιβλίο ανάλαφρο, χαριτωμένο, βιτριολικού χιούμορ, και φτήνει κομψά στα μούτρα την νεοελληνική κουρελαρία. Παραδίδει με πλήρη έλλειψη διδακτισμού ένα μάθημα επιβίωσης με χάρη σε ένα βαθειά αρρωστημένο περιβάλλον.

Γι’ αυτούς που δεν τους αρέσουν τα πολλά φώτα..

Νυχτερίδες - Λένα Κιτσοπούλου (2007)

2008-02-12T16:38:00.000+02:00

Πολύς ο ντόρος για τις «Νυχτερίδες», βραβεία, παραβραβεία, η κ. Κιτσοπούλου σε έντυπα, συνεντεύξεις, σέξυ φωτογραφήσεις, οπότε ένα θύμα της μόδας (ακόμα και στο βιβλίο) σαν και μένα, δεν γινόταν να μην το διαβάσω. Και το διάβασα. Καλό. Τώρα αν άξιζε ο ντόρος, άλλο θέμα.

Καταρχάς, μάλλον δεν έχω διηγηματική παιδεία. Παρόλο που έχω διαβάσει άπειρα μυθιστορήματα, στα διήγηματα μάλλον δεν το χω. Πάντα τα αντιμετωπίζω σαν μια εύκολη λύση, όταν ο συγγραφέας δεν μπορεί (ίσως και να μη θέλει) να φτιάξει έναν άρτιο χαρακτήρα, έχει μερικές ιστοριούλες στο κεφάλι του, οπότε βγάζουμε και ένα βιβλιαράκι, χωρίς και πολύ προσπάθεια. Οκ, λάθος, απλώς το αναφέρω.

Οι «Νυχτερίδες» ήταν μια χαρά βιβλιαράκι. Ιδέες που φλερτάρουν με το σουρεαλισμό και την ειρωνεία (κάποια βέβαια μου φάνηκαν λίγο εντυπωσιοθηρικά και προβλεπόμενα), οι σελίδες ρέουν άνετα, χωρίς πολλά βαθυστόχαστα και τέτοιες μπούρδες. Κάποιες κριτικές έγραψαν διθυράμβους, αλλά δεν ξέρω ρε παιδιά, εμένα μου φάνηκε πολύ «εύκολο». Και όχι για τον αναγνώστη, αλλά για τη συγγραφέα. Δεν λέω ότι ο συγγραφέας πρέπει να ματώσει, ξεπερασμένα πράγματα, όταν λέω «εύκολο» εννοώ ότι μου δώθηκε η αντύπωση ότι τελικά δεν το έγραψε για να πει κάτι. Το γραψε έτσι.

Μπορεί να αδικώ την κ. Κιτσοπούλου πάρα πολύ. Και δεν θα το ήθελα.

Μικρός Δακτύλιος - Κώστας Κατσουλάρης (2007)

2008-02-11T17:20:00.000+02:00

Ο πιασάρικος τίτλος, η μανία με την ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας, ο υπέροχος Τζουμ, τα μέρη μας, όλα αυτά μαζί με έκαναν να κατέβω για ακόμα μια φορά τα σκαλιά της Πολιτείας και να πάρω το «Μικρό Δακτύλιο». Το βιβλίο το διάβασα σε δύο απογεύματα και όταν με ρώτησε ο Qu αν αξίζει να το διαβάσει, δεν ήξερα να του απαντήσω.

Καταλαβαίνω απόλυτα τη γοητεία που ασκούν οι πρόποδες του Λυκαβηττού. Και εγώ εκεί κολογυρίζω όλη την ώρα. Εκεί έχουμε ζήσει τη ζωή μας. Οπότε μοιραία διαβάζοντας τα διηγήματα του βιβλίου και αναγνωρίζοντας μέσα σε αυτά και κομμάτια του εαυτού σου, είσαι διαρκώς προκατειλημμένος θετικά. Μέσα από το βιβλίο περνάει ο Τζούμας και ο σωσίας του, ο Σημίτης, ο Χωμενίδης, ο Λαλιώτης, το Φίλιον, το Rosebud κοκ.

Βιογραφικός λοιπόν ο «Μικρός Δακτύλιος», άρα πιασάρικος, φλερτάρει εννίοτε με το lifestyle, στήνει δηλαδή μια παγιδά την οποία προσπαθεί να αναιρέσει. Άλλωτε το καταφέρνει, άλλωτε όχι. Αυτό το οποίο με προβλημάτισε δεν είναι βέβαια το αν γίνεται ή όχι lifestyle βιβλίο, δεν είναι και απαραίτητα κακό, αλλά ότι σε κάποια διηγήματα, η όλη φάση δεν τρέχει.

Ένα τέτοιο βιβλίο, αναγνώρισης, περιγραφής, και καμιά φορά ερμηνείας της καθημερινότητας μας, πρέπει, για μένα, να έχει σπιντάτη γραφή, σαρκαστική και σύγχρονη. Ο Κατσουλάρης αλλού αποτυγχάνει και αλλού είναι καλός. Συνολικά, περίμενα κάτι πιο φανκοειδές και στυλιζαρισμένο.

Οργισμένος Βαλκάνιος - Νίκος Νικολαΐδης (1977)

2008-02-04T13:10:00.000+02:00

Μέσα στην Νικολαϊδική ρετροσπεκτίβα των τελευταίων ημερών με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο (Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα – Τί τίτλος!) εγώ είπα να ξεκινήσω απ’ την αρχή και να διαβάσω τον Οργισμένο Βαλκάνιο. Απ’ο τις πρώτες γραμμές του βιβλίου καταλαβαίνεις πως το βιβλίο κινείται γύρω από τη γνωστή θεματολογία, τους νέους του 50 και του 60, μου μείναν έξω από τα κόμματα, από τις σημαίες και τελικά χαρακτηρίστηκαν περιθώριο από τους πάντες.

Το όλο στόρυ είναι γύρω από τον Αργύρη και την Τερέζα, που ψάχνονται γενικώς, να ξεφύγουν από αυτό που τους επιβάλλεται. «Το θέμα είναι να μην περιμένεις στη σειρά για να σε πηδήξουν. Κάπου να τους την κάνεις». Αυτός μεροκαματιάρης σε βενζινάδικα, γυρνάει στα φλίπερ και στα μπιλιάρδα, και αυτή «καλλιτεχνίζουσα», κάνει που και που και καμιά βίζιτα για τα φράγκα. Ο σκοπός τους είναι να φύγουν.

Η Νικολαϊδική ατμόσφαιρα είναι παντού. Χωρίς σημεία στίξης, με το ροκ εντ ρολ να κυριαρχεί, αυτή η τόσο γοητευτική ευγενική αλητεία. Η αλήθεια είναι ότι ο Νικολαΐδης μάλλον είναι καλύτερος σκηνοθέτης απ’ ότι συγγραφέας, και όχι γιατί ο «Οργισμένος Βαλκάνιος» δεν είναι «καλό» βιβλίο, αλλά γιατί οι ταινίες του που σχολούνται με τη συγκεκριμένη θεματολογία (Κουρέλια, Γλυκιά Συμμορία) απλώς δεν παίζονται. Όποιος ενδιαφέρεται ας ξεκινήσει από το σινεμά.

Alain De Botton – Η Μικρή Φιλοσοφία Του Έρωτα (1995)

2007-12-16T15:00:00.000+02:00

Ούτε γνώριζα, ούτε καν είχα ακούσει για τον συγγραφέα Alain De Botton, μέχρι που μια (προφανώς πιο κουλτουριάρα από εμένα) φίλη, μου έκανε δώρο στα τελευταία μου γενέθλια το εν λόγω βιβλίο. Με το που είδα τον τίτλο, δεν κρύβω ότι υπήρξα κάπως επιφυλακτικός για το πόσο θα με ενδιέφερε αυτό το μυθιστόρημα. Αλλά ως γνωστό πλέον, ο qu κάνει μόνο λάθη στη ζωή του! Αφού τελείωσα την ανάγνωση του βιβλίου που διάβαζα εκείνη την περίοδο (για το οποίο θα γράψω σε κάποια άλλη φάση αν μου το επιτρέψει η τεμπελιά μου), έπιασα τη μικρή φιλοσοφία του έρωτα (essays in love). Ομολογώ ότι για τα δικά μου δεδομένα, το βιβλίο το ξεπέταξα επιβεβαιώνοντας για άλλη μία φορά το λαϊκό ρητό “never judge a book by its cover”.

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο αυτό είναι η βιογραφία μίας ερωτικής σχέσης από την αστραπιαία γέννηση της κατά τη διάρκεια μία πτήσης μέχρι τον σχεδόν κινηματογραφικό θάνατό της. Σε πιο ειδικές γραμμές, κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει ως το ψυχογράφημα ενός ερωτευμένου ατόμου. Μπορεί να ακούγεται βαρετό αλλά πιστέψτε με…δεν είναι!

Ο κύριος λόγος για τον οποίο βρήκα το βιβλίο αυτό απολαυστικό, είναι το στυλ γραψίματος του De Botton. Ο κυνισμός και ο σαρκασμός αλλά και ο εξαιρετικά εύστοχος τρόπος που σχολιάζει καταστάσεις, συναισθήματα και συμπεριφορές σε συνδυασμό με κάποιες έξυπνες προσπάθειες επιστημονικοποίησης (ας πούμε) των παραπάνω, είναι στοιχεία που κάνουν μία (ίσως) κοινότυπη ερωτική ιστορία άκρως ενδιαφέρουσα.

Σε μία δεύτερη ανάλυση, η ουσία αυτής της (ας μου επιτραπεί η έκφραση) ιδιοφυίας που κρύβεται σ’αυτό το βιβλίο, έγκειται στον τρομερά εύστοχο τρόπο που ο συγγραφέας περιγράφει τα διάφορα συναισθήματα των ερωτευμένων πρωταγωνιστών και τις αντιδράσεις τους σε καταστάσεις στις διάφορες φάσεις της σχέσης. Θέλοντας και μη είναι μοιραίο να ταυτιστείς σε πολλές περιπτώσεις με τους τρόπους σκέψεις και τις συμπεριφορές που εξιστορούνται, γεγονός που σε κάνει να απορείς (ή ακόμα και να τρομάζεις) πόσο ίδιοι – σε μερικά πράγματα - είμαστε όλοι, όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο.

Μία μικρή αλλά πολύ σημαντική όμως παρατήρηση που πρέπει να κάνω κλείνοντας, είναι ότι το βιβλίο αυτό, όπως και αυτό το post, είναι γραμμένα από έναν άντρα. Η αντικειμενικότητα λοιπόν είναι εξαιρετικά σχετική!!! Παρόλα αυτά αφιέρωσε λίγο από τον αναγνωστικό σου χρόνο σ’αυτό το βιβλίο και αν έχεις ερωτευτεί ποτέ πραγματικά στη ζωή σου θα καταλάβεις τι εννοώ!

Διακοπές στη Χέλλαντ - Λένος Χρηστίδης (2001)

2007-09-03T11:41:00.000+03:00

Καλοκαιράκι χωρίς Λένο είναι κάτι σαν ταινιάκι χωρίς coca cola ή σαν Κυριακή χωρίς εφημερίδες. Αραχτός σε κάτι παραλίες της Αστυπάλαιας διάβασα μέσα σε δύο μέρες τη συγκεκριμένη μεταμοντέρνα νουβέλα και πραγματικά ήταν ότι έπρεπε. Σουρεαλισμός μπλεγμένος με επιστημονική φαντασία και βέβαια με άφθονο χιούμορ τρίτου και τέταρτου επιπέδου, που μόνο στο Χρηστίδη έχω ανακαλύψει.

Το όλο στόρυ εξελίσσεται στο σωτήριο έτος 2.3κάτι όπου τα πάντα ελέγχονται από ένα κεντρικό συμβούλιο, από τις σκέψεις μέχρι τον καιρό. Μην τρομάζετε. Δεν είναι ένα ηθικοπλαστικό βιβλίο για τον τρόμο του μέλλοντος σε στυλ Όργουελ. Είναι μια απολαυστική φαρσοκωμωδία με τις απαραίτητες βιτριολικές ατάκες κραξίματος.

Ο Λένος Χρηστίδης ακολουθεί και εδώ τη γνωστή του τακτική, παίζει με τις καταστάσεις, τους ήρωες και την αχαλίνωτη λεξιλαγνεία αλλά από μια τελείως διαφορετική φόρμα. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι ότι ποτέ δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, κυρίαρχο χαρακτηριστικό στην αηδιαστική μας πραγματικότητα, η λογοτεχνία δεν εξαιρείται. Αυτοαναιρεί διαρκώς το έργο του, εκεί που απορείς και αναρωτιέσαι «πλάκα θα ‘τώρα να με αρχίσει σε τίποτα ηθικές και νοήματα», εκεί έρχεται και τα γαμάει όλα, κάνοντας τα χείλια σου να φτάνουν στα αυτιά.

Για τους μυημένους στο Λένο. Αν θέλει κάποιος να διαβάσει τα βιβλία του, ας μην ξεκινήσει από τη Χέλλαντ.

Junkie - William S. Burroughs (1953)

2007-06-29T10:19:00.001+03:00

Το πρώτο βιβλίο αυτού του τεράστιου τύπου που λεγόταν Μπάροουζ και το πρώτο ολόκληρης της σχολής των μπίτνικς που άλλαξε για πάντα την αμερικανική και παγκόσμια λογοτεχνία. Στιε περίπου τρακόσιες σελίδες του βιβλίου ο Μπάροουζ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να περιγράφει τον καθημερινό του αγώνα προκειμένου να βρει πρέζα. Τελειωμένα πρεζάκια, ψευτοδιανοούμενοι μποέμ τύποι, μπάτσοι, ντιλέρια, ρουφιάνοι, ενέσεις, σνιφαρίσματα, χόρτα, Νέα Υόρκη, Νέα Ορλεάνη, Πόλη του Μεξικού, τριπαρίσματα. Είναι όλα μέσα, όλος ο κόσμος των ναρκωτικών περνάει. Ούτε επιστημονικό εγχειρίδιο. Μάλλον πολύ πληρέστερο και αντικειμενικότερο.

Το Junkie βέβαια δεν είναι μια απλή παράθεση καταστάσεων αλλά ένα πρωτοποριακό μυθιστόρημα ακόμα και για σήμερα πενήντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση. Η αφήγηση είναι αποστασιοποιημένη από το χωρικό και χρονικό περιβάλλον, δεν υπάρχει καμία δόση υπερβολής (σε αντίθεση με ναρκωτικών), ούτε ωραιοποίηση, ούτε δραματοποίηση. Απλώς σου λέει έτσι είναι η κατάσταση όταν είναι κανείς πρεζάκιας. Και αν κάποιος είναι πρεζάκιας τότε ακόμα και να την κόψει παραμένει για πάντα πρεζάκιας. Ναρκωτικά κατατονικά, ναρκωτικά διεύρυνσης της συνείδησης, ναρκωτικά, ναρκωτικά, ναρκωτικά.

Έξω από κάθε φόρμα, από κάθε κοινωνική προκατάληψη, λατρεία για το περιθώριο, όχι by default, αλλά γιατί πολύ απλά, το περιθώριο αγαπάει τον εαυτό του, όπως κάθε τι άλλωστε.

Κινέζικα Κουτιά - Σώτη Τριανταφύλλου (2006)

2007-04-24T19:06:00.000+02:00

Αν και έλεγα πολύ καιρό τώρα να το διαβάσω, μόλις χτες κατάφερα να το τελειώσω. Η μεγάλη παραγωγή βιβλίων (και όχι μόνο) της Τριανταφύλλου με είχε λίγο τρομάξει, αν λάβει κανείς υπόψη του τον κανόνα που λέει ότι η μαζική παραγωγή αυτόματα ρίχνει την ποιότητα. Κι όμως η Τριανταφύλλου διέψευσε τους φόβους μου και με βύθισε σε νουάρ εικόνες της πόλης – κέντρο του κόσμου.

Ο ντετέκτιβ Μαλόουν δεν είναι ο ήρωας με τον οποίο ταυτίστικα, αλλά τα μάτια μέσα από τα οποία παρατηρούσα τι συμβαίνει στους δρόμους της Chinatown. Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί σελίδα με τι σελίδα σε μεταφέρει στη Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του 90 και στην γεμάτη μυρωδιές και βρώμα κινεζικής συνοικίας. Η ιστορία εξελίσσεται γύρω από την υπόθεση κάποιων φόνων, αλλά θα είναι, νομίζω, λάθος αν κάποιος δει το συγκεκριμένο μυθιστόρημα σαν αστυνομικό και επικεντρωθεί στις εξυχνιάσεις τους. Ξεσικωτική για τη φαντασία γραφή. Η μόνιμη κατάσταση αϋπνίας στην οποία είναι ο Μαλόουν μου άρεσε πάρα πολύ. Άλλωστε, η πόλη δεν κοιμάται ποτέ... Οι σκηνές της αμερικανικής επαρχίας δοσμένες παραστατικά αλλά όχι εξίσου ατμοσφαιρικές με το αστικό background. Ίσως σε αυτό να φταίει και η δική μου εμμονή με τις πόλεις.

Σίγουρα όχι η κορυφαία στιγμή της Τριανταφύλλου (για μένα είναι με σειρά που γράφονται το Εργοστάσιο των Μολυβιών, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης, και το κορυφαίο, αν και αδικημένο, Άλμπατρος), αλλά τα Κουτιά μου είπαν κάτι. Ίσως γιατί πραγματικά είναι ένα δυνατό μυθιστόρημα, ίσως γιατί είμαι εγώ στη φάση τους...

Θηλυκό Πόκερ - Μίμης Ανδρουλάκης

2007-04-16T17:45:00.000+02:00

Πιστός στις αξίες του ο Μίμης υπογράφει ένα βιβλίο καινοτόμο, γεμάτο φρέσκιες ιδέες και τη γυναίκα στο επίκεντρο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον μεγάλο του… εγκέφαλο. Ασχολείται εκτενώς με τη μόδα της εποχής ,τα “τσιγγάνικα” κεφάλαια(hedge funds),παίζει με τη φυλετικoβιολογική ανωτερότητα του θηλυκού και γενικά περιεργάζεται τη θηλυκή στροφή σε όλα τα επίπεδα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας πετώντας που και που κάτι τσιτάτα σχολιάκια. του στυλ ”make money not war”. Εκεί που πάει να κάνει μια κοιλιά μιλώντας για σύγχρονη διακυβέρνηση με πολύ ωραίες ιδέες μεν αλλά κάπως υπερβολικά ενδελεχείς για το μέσο αναγνώστη κάνει κάτι μαθήματα πόκας και γουστάρεις .Οι αναφορές στις σύγχρονες πόλεις-κράτη, στην αγορά γάμου και στη διαχείριση της αβεβαιότητας κρίνονται ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες.

Ότι πρέπει για ανθρώπους με ανοιχτά μυαλά ,για ανθρώπους με ανοιχτά μαλλιά ή χωρίς μαλλιά όπως ο φίλος μου που παίζει με τους πιγκουΐνους στη Νορβηγία (βλ. παλαιότερο post-sorry Z. για τον παγκόσμιο ιντερνετικό διασυρμό),για φιλογύνηδες ,για αναθεωρητές,για μεταρρυθμιστές ,για παγκοσμιοποιημένους εξυγχρονιστες - “πρώην” μαρξιστές ,για όλους τους feel-ελεύθερους.

Αντιρίξ & Συμφωνίξ (Mortadelo y Filemon) - Francisco Ibanez

2007-04-11T13:20:00.000+02:00

Φίλες και φίλοι καλησπέρα. Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά ενοχλούμαι όταν συναντάω πραγματικά ατάλαντους “δημιουργούς” που πασχίζουν να κατακτήσουν δόξα και χρήμα μέσα από επιτηδευμένες και συνάμα φτηνές προσπάθειες στο όνομα του “cult”. Λυπάμαι κύριοι αλλά δε θα πάρουμε! Η παντελής έλλειψη φαντασίας σας και οι σκουπιδόμορφες τερατογεννέσεις σας, δεν αρκούν για να καταστρέψουν αυτήν την τόσο σπουδαία υποκουλτούρα, που χρόνια τώρα μας χαρίζει ανιδιοτελώς στιγμές διαλογισμού και καρμικών οργασμών. Όχι, όχι, μη με παρεξηγείτε. Δεν είμαι από αυτούς τους κομπλεξικούς που αποτάσσονται κάτι που έχουν λατρέψει μόλις αυτό γίνει “trend”. Ίσα ίσα, μακάρι αυτή η αισθητική να τύχαινε μεγαλύτερης αποδοχής από την ελληνική κοινωνία και να τη διάβρωνε με τον δικό της γλυκό τρόπο.

Any way…ας έρθω επιτέλους στο θέμα. Μετά από τα εκατοντάδες χιλιάδες συγχαρητήρια γράμματα που έλαβα μετά από το πρώτο comic post σε αυτήν την υποενότητα του blog μας, αισθάνομαι την υποχρέωση να συνεχίσω την προσπάθεια αυτή. Ο επόμενός μας σταθμός στο μαγικό κόσμο του comic έχει άρωμα Ιβηρικό, και είναι αφιερωμένος στα τέκνα του F. Ibanez, τους μυστικούς πράκτορες Αντιρίξ και Συμφωνίξ. Ο μετρ των μεταμφιέσεων και ο νευρόσπαστος συνεργάτης του, με τη βοήθεια των παράπλευρων χαρακτήρων όπως ο αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας, η δις Οφήλια και ο Δρ Βακτήριος, βρίσκονται διαρκώς μπλεγμένοι σε παρανοϊκές υποθέσεις και όπως πολύ σωστά φαντάζεστε, η αποτυχία τους είναι δεδομένη.

Όλα τα στοιχεία του comic, από τα σκίτσα του Ibanez και το coloring, μέχρι τους διαλόγους και την ασυνέχεια στη ροή, συνθέτουν ένα cult διαμάντι πολλών καρατίων (213ων τουλάχιστον). Όπου πετύχετε κάποιο τεύχος λοιπόν μη διστάσετε να το αγοράσετε μιας και δε θα σας δοθούν πολλές ευκαιρίες να το αποκτήσετε. ΠΡΟΣΟΧΗ…σε καμία περίπτωση μην το διαβάσετε αν είστε αλλεργικοί στις μπάμιες!!!

Το κρίμα στο λαιμό σας…

Αχιλλέας Ταλόν: Η Άμμος Της Τρέλας – Greg (1976)

2007-04-04T16:03:00.000+02:00

Για μία (ακόμα) φόρα είπα να πρωτοτυπήσω και να βάλω γκολ από τα αποδυτήρια που λένε, δίνοντας στο comic, τη σημαντικότερη μορφή λογοτεχνίας και τέχνης γενικότερα, μία στέγη μέσα από αυτό το blog.

Παρά την επιλογή ενός συγκεκριμένου τεύχους από αυτή τη σειρά comic, δε θα ήθελα ο ανυποψίαστος e-αναγνώστης να περιοριστεί μόνο σε αυτό. Ο ευτραφής Παριζιάνος αστός λόγιος, παρόλο που δεν απολαμβάνει τα προνόμια της φήμης (τουλάχιστον στη χώρα μας) όπως αυτά κάποιων ανυπόταχτων Γαλατών, μοναχικών καουμπόηδων και κακών βεζίρηδων, είναι πρωταγωνιστής σε μία σειρά περιπετειών που αποτελείται από μερικά (δυστυχώς πολύ λίγα κυκλοφορούν στην Ελλάδα) τεύχη.

Αν και δε βρίσκεστε πια ανάμεσά μας, σας ευχαριστώ πολύ κύριε Greg που δημιουργήσατε με την ιδιοφυία σας τις περιπέτειες αυτού του σύγχρονου ήρωα, από τις οποίες κατά κάποιο πολύ προσωπικό τρόπο ξεχωρίζω την εκπληκτική Άμμο της Τρέλας. Πολύχρωμες σελίδες γεμάτες ευφάνταστα σκίτσα και κοινωνικοπολιτική σάτιρα συνθέτουν αυτό, όπως και τα περισσότερα τεύχη της σειράς. Προσοχή όμως!!! Αν κάποιοι από εσάς που πιθανόν να διαβάσετε αυτό το post (λέμε και καμία μαλακία να περάσει η ώρα) έχετε παιδάκια, μην προσπαθήσετε να τους το πασάρετε γιατί δεν απευθύνεται σε πολύ νεαρές ηλικίες.
Αυτά προς το παρόν από το πρώτο comic post των κουρελιών

Το Μεγαλύτερο Μάθημα Της Ζωής: Κάθε Τρίτη Με Τον Μόρρι – Mitch Albom (1999)

2007-04-04T15:55:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ σαν εξωτερικός παρατηρητής τις συζητήσεις μεταξύ φίλων για το πώς θα αυξήσουν το εισόδημα, πόσο θα γούσταραν ένα διαμερισματάκι στο Λυκαβηττό, πόσο γαμάτη είναι η καινούργια Alfa και άλλα σχετικά. Αν και αντιλαμβάνομαι ότι οι κουβέντες αυτές ακροβατούν μεταξύ αστείου και σοβαρού (χωρίς βέβαια να λείπουν οι τάσεις να γκρεμοτσακιστούν σε μία από τις δύο πλευρές), δεν παύω να νιώθω μία μικρή ανησυχία για το trend αυτό. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν αρχίζουμε να μεγαλώνουμε και να αποκτάμε μία άλλη σχέση με τη ζωή ή αν απλά γινόμαστε και οι ίδιοι αντικείμενα κατανάλωσης του ίδιου μας του εαυτού ˙ Αν από εκεί που γουστάραμε να ‘γουστάρουμε’ τώρα γουστάρουμε να ‘ψωνίζουμε’. Any way…με αφορμή τους παραπάνω ψευτοπροβληματισμούς, θυμήθηκα το εν λόγω βιβλιαράκι που μου κράτησε συντροφιά στο Κ.Ε Πόρος, τις πρώτες μέρες της πρόσφατης θητείας μου.

Ο συγγραφέας και παράλληλα ήρωας του βιβλίου, από φιλόδοξος μουσικός στα φοιτητικά του χρόνια, βρίσκει τον εαυτό του μετά από μία εικοσαετία στους κύκλους της αθλητικής δημοσιογραφίας, όντας ένας ‘επιτυχημένος’ δημοσιογράφος με μία ‘επιτυχημένη’ ζωή. Όταν όμως μαθαίνει ότι ο παλιός καθηγητής, φίλος και μέντοράς του ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι, αποφασίζει να τον επισκεφθεί παρά τα πολλά χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την τελευταία τους συνάντηση. Εκεί ο Μιτς αντικρίζει τον Μόρρι, έναν σχεδόν ανήμπορο πια από την αρρώστια γέρο, που παρά τον πόνο και τον εύλογο φόβο για το θάνατο καταφέρνει να διατηρεί μία φιλοσοφία για τη ζωή, που φαίνεται να αποτελείται από αξίες που συχνά γίνονται θύματα στο όνομα τις ‘σύγχρονης’ ζωής, της καριέρας και της επιτυχίας. Η συνάντηση αυτή, γίνεται πλέον τακτική (κάθε Τρίτη όπως λέει και ο τίτλος), με τη μορφή ενός άτυπου τελευταίου project ανάμεσα στον καθηγητή και τον φοιτητή. Ο Μιτς, μέσα από ερωτήματα για τη ζωή και τον θάνατο, γίνεται δέκτης του μεγαλύτερου μαθήματος της ζωής του, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών του Μόρρι.

Σε περίπτωση που κάποιος από εσάς εκεί έξω διαβάσει το βιβλίο αυτό, ίσως βρει τους προβληματισμούς που θέτει πολύ ‘πρώτου’ επιπέδου. Επειδή όμως όπως προανέφερα αλλάζουμε και γινόμαστε όλο και πιο απασχολημένοι, καλό είναι να μη χάνουμε τελείως την επαφή με κάποιες ιδέες που κάνουν τη ζωή μας ουσιαστικά πιο όμορφη (ή ομορφότερα πιο ουσιαστική). Δεν κρύβω ότι έπιασα τον εαυτό μου συγκινημένο καθώς διάβαζα και την τελευταία πρόταση της τελευταίας σελίδας , αν και στο στρατό πάμε για να γίνουμε ‘άντρες’ και τέτοιες αηδίες δεν επιτρέπονται…

Το Μανιφέστο της Ήττας - Άντζελα Δημητρακάκη

2007-03-16T14:08:00.000+02:00

Τα κατάφερα. Το τέλειωσα. Το καψε το ζητηματάκι. Καλό ήταν δε λέω, αλλά θα μπορούσε να έχει το μισό όγκο. Κάτι ήθελε να πει, κάτι ψιλοείπε αλλά στο τέλος μάλλον δεν τον πολυκατάλαβα τον ποιητή. Το concept είχε ενδιαφέρον. Η δεκαετία του 90 και κοινωνικές σχέσεις όσον μεγαλώσαμε σε αυτή είναι ακόμα θολές. Πολύ πρόσφατο παρελθόν για να αποκωδικοποιηθεί. Η Δημητρακάκη κάνει μια απόπειρα να ερμηνεύσει τη τελευταία δεκαετία του εικοστού, κάπως ανορθόδοξα, αλλά δίνοντας κάποια χαρακτηριστικά points. Ωστόσο, δεν νομίζω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να χαρακτηρίσει τη γενιά των 30 παρά, 30 και. Πιο πολύ για απευθύνεται σε κάποιες συγκεκριμένες ομάδες, που απλώς η συμπεριφορά τους προσαρμόζεται στο εκάστοτε παρόν. Το στόρυ, παρέα φοιτητών της καλών τεχνών μαζί με κάποιους συνομήικους ευρωπαίους σε νησί του Αιγαίου Φλεβάρη, προσπαθώντας να τριπάρουν με ότι μέσο βρουν. Στο τέλος όλοι νεκροί πλην της αφηγήτριας με εκούσια εγκεφαλικά!!! Είναι προχώ, ότι και να πεις. Διάβασε το, όταν έχεις διάθεση για χάος.

O Πάγος - Ξένος Μάζαρης/ Στράτος Μπουλαλάκης

2007-02-08T11:17:00.000+02:00

O Πάγος ή Πώς να Απολαμβάνεται τα Αγαθά του Καπιταλισμού Χωρίς να Χάνεται από τα Μάτια σας το Στρατηγικό Όραμα της Αταξικής Κοινωνίας. Μόνο και μόνο ο τίτλος του βιβλίου, νομίζω ότι τα λέει όλα. Οποιαδήποτε κριτική σε αυτό το κειμήλιο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, σε αυτόν τον ύμνο στην ασυναρτησία, σε αυτό το μανιφέστο του σουρεαλισμού, σε αυτό την επιτομή της πανανθρώπινης σκέψης, θα ήταν λίγη. Το λιγότερο που μπορώ να το χαρακτηρίσω είναι ιδιοφυές. Η πρώτη και τελευταία απόπειρα των Ξένου Μάζαρη και Στράτου Μπουλαλάκη να συγγράψουν βιβλίο στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα από τα τρία αντίτυπα που τυπώθηκαν, κατάφερε να διασωθεί ένα, το οποίο και ανατυπώθηκε, έτσι ώστε να είμαστε σε θέση σήμερα να διαβάσουμε όλα τα απίστευτα που περιέχονται στο συγκεκριμένο βιβλίο. Τελεία. Διαβάστε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Μιλάμε για πολύ φεύγα.

Το Πορτρέτο του Dorian Gray – Oscar Wilde (1890)

2007-01-27T12:51:00.000+02:00

Είναι η ομορφιά η μοναδική παγκόσμια και αδιαμφισβήτητη αλήθεια? Έχει τη δύναμη να κάνει ακόμα και τα σπουδαιότερα πνεύματα να γονατίζουν θαμπωμένα μπροστά της? Είναι τα νιάτα να το πιο ευλογημένο δώρο του ανθρώπινου είδους? Κάποιοι θα μπορούσαν αβίαστα να δώσουν μία απάντηση…Τι γίνεται όμως όταν η ομορφιά υποτάσσει και διαφθείρει? Ή ακόμα όταν οδηγεί σε ηδονιστικά μονοπάτια και ολέθρια παιχνίδια αισθήσεων? Την ιστορία όλοι λίγο-πολύ τη γνωρίζεται: Ο εξαιρετικής ομορφιάς Λονδρέζος νέος Dorian Gray αντικρίζοντας το εκπληκτικό πορτρέτο του, εύχεται να μείνει για πάντα νέος και αντί αυτού να γερνάει ο Dorian του κάδρου. Η ευχή γίνεται πραγματικότητα και μπροστά μας ξεδιπλώνεται ένα σπουδαίο μυθιστόρημα. Αν και δεν είμαι σε καμία περίπτωση γνώστης περί λογοτεχνίας, πιστεύω ότι ο Wilde περιγράφει με αν όχι εξαιρετικό, κατά την ταπεινή μου άποψη, πολύ σαγηνευτικό τρόπο τη σκοτεινή πλευρά της ομορφιάς και τον τρόπο με τον οποίο επιβάλλεται στην ανθρώπινη βούληση και γίνεται το όχημα για τον μοναδικό στόχο που πλέον είναι η απόλυτη ηδονή. Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι διάφοροι χαρακτήρες, καθώς και οι αναφορές στο Λονδίνο των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα, κάνουν αυτό το κλασικό και συνάμα πρωτοποριακό για την εποχή του έργο, ένα από τα προσωπικά αγαπημένα. Άντε...καλό διάβασμα!

Αμερικάνικη Φούγκα - Αλέξης Σταμάτης

2007-01-22T11:28:00.000+02:00

Χτες τελείωσα το τελευταίο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη. Αμερικάνικη Φούγκα. Γνωστός ο Σταμάτης από το παρελθόν, αξίζει να αναφέρω ότι αποτελεί έναν από τους πρώτους έλληνες συγγραφείς – bloggers. Το blog του είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ριξτε μια ματιά.
Ξεκινάω από τα σημαντικά. Κάποτε ήμουν με ένα φίλο συγγραφέα στην Πολιτεία και μου είχε πει πως ένα από το κυριότερα κριτήρια για να επιλέξει ένα βιβλίο, είναι το εξώφυλλο. Η «Αμερικάνικη Φούγκα» λοιπόν έχει το εξώφυλλο για να το επιλέξεις. Άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ο τίτλος του. Τι είναι η Φούγκα; Εγώ δεν ήξερα. Φούγκα λοιπόν, για τους αδαείς σαν και εμένα, είναι μια μουσική σύνθεση, κατά την οποία συμβαίνει μια εικονική καταδίωξη μεταξύ των οργάνων. Ωραίο ε; Θα ήταν άδικο ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο και με αυτό το εξώφυλλο να ήταν αδιάφορο. Αλλά τελικά απ’ ότι φαίνεται υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτή τη ζωή. Ο Σταμάτης, ο οποίος αρέσκεται στην αναζήτηση του εγώ (εγό με όμικρον όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά), θέτει το σκηνικό δράσης στη χώρα όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, στη σπουδαιότερη χώρα του εικοστού (είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι), στις Η.Π.Α. Πρωταγωνιστής ένας έλληνας συγγραφέας (συνηθισμένη πρακτική των συγγραφέων, για καλύτερο χειρισμό του ήρωα), που βρίσκεται στον αμερικάνικο νότο προς αναζήτηση ταυτότητας. Μπλέκει σε μια καταδίωξη, κατά τη διάρκεια της οποίας φτάνει σε ακραίες καταστάσεις, μέσα από τις οποίες ανακαλύπτει πράγματα, που δεν τα είχε καν διαννοηθεί. Εκεί είναι και τα αδιέξιοδα, και ο φόβος, και τα σύνδρομα, και ο έρωτας και η παρατήρηση. Το βιβλίο, αν και βασίζεται σε μια πολύ στιβαρά δομημένη ιστορία, δεν είναι απλώς ένα ωραίο «παραμύθι». Ο Σταμάτης δεν έχει σκοπό να αποδείξει ότι είναι ένας πολύ καλός page turner συγγραφέας. Ξέρει ότι έχει αυτή την ικανότητα και δεν μένει εκεί. Πάει παραπέρα. Χωρίς να μειώνει σε τίποτα τη δράση, δίνει δραματικά την απεγνωσμένη προσπάθεια του συγγραφέα να φτάσει στη λύτρωση, ανεξάρτητα από την τελική μορφή που θα έχει αυτή. Ταυτόχρονα αποπειράται να απεικονίσει τη σημερινή αμερικανική πραγματικότητα, κυρίως σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό, με την προϋπόθεση ότι αυτό αποτελεί δευτερεύοντα σκοπό του βιβλίου. Οι τελευταίες τριάντα σελίδες, απογείωνουν την πλοκή και την φτάνουν στην πολυαναμενόμενη κορύφωση.
Οι επιρροές του Σταμάτη είναι εμφανείς σε πολλά σημεία. Η «Αμερικανική Φούγκα» είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, με άρτια πλοκή, που οδηγεί αβίαστα τον αναγνώστη σε κάποιους επίκαιρους προβληματισμούς, χωρίς να του δίνει ούτε μια στιγμή την αίσθηση του δοκιμίου ή του ηθικοπλαστικού μυθιστορήματος. Οι περιγραφές της αμερικανικής πραγματικότητας καταπληκτικές. Αν ήταν ταινία, θα την είχε σκηνοθετήσει ο Αντονιόνι. Αν ήταν τραγούδι θα το ‘χε γράψει ο Ντύλαν.

Το Σπίτι και το Κελί - Χρήστος Χωμενίδης

2007-01-19T13:11:00.000+02:00

Κατά φωνή και ο Χωμέν. Γιατί κάποιες παλιές αγάπες είναι σταθερή αξία στο χρόνο. Θυμάμαι όταν διάβασα πρώτη φορά το πρώτο του βιβλίο, «Το Σοφό Παιδί», είχα πάθει πλάκα. Εδώ θα σχολιάσω το τελευταίο του, βέβαια. Και οι έσχατοι έσωνται πρώτοι (τι είπα πάλι!). Το «Σπίτι και το Κελί», λοιπόν. Ο αθεόφοβος Χωμέν, μόλις τρία χρόνια μετά το μπούγιο με τις συλλήψεις, γράφει για το φαινόμενο 17Ν. Μέσα από τα μάτια του εστέτ, gay χαμηλόβαθμου μέλος της Παναγιώτη Σαντορίνη και ταυτόχρονα από τη σκοπιά του μεγαλοαστού οινοπαραγωγού- βιομήχανου Δημήτρη Γκίκα, που προσφεύγει στις υπηρεσίες της. Μπορεί σε κάποιον να φανεί ότι η προσέγγιση της οργάνωσης γίνεται με σχετική ελαφρότητα, αλλά αν ψάχνετε ιστορικές αναλύσεις, διαβάστε καλύτερα κανένα ιστορικό ντιοκουμέντο και καμιά βαρύγδουπη πολιτική ανάλυση, και αφήστε τη λογοτεχνία. Ο Χωμέν ξεδιπλώνει μαεστρικά την πλοκή με ένα γρήγορο και παιχνιδιάρικο γράψιμο, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά τη δυνότητα του ως αφηγητής – παραμυθάς. Καυτηριάζει την μεταπολιτευτική Ελλάδα, θεωρώντας πως σε μια χώρα που τα πάντα γίνονται πρόχειρα και χύμα, ούτε μια τρομοκρατική οργάνωση θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά. Ο Χωμενίδης δεν προσπάθησε ούτε να εξηγήσει ιστορικά το φαινόμενο των αντάρτικων πόλης, ούτε να δώσει μια πιστή επεικόνιση της διαδρομής της 17Ν. Απλώς, χρησιμοποιεί την οργάνωση σαν το υπόβαθρο για μια ακόμα τραγελαφική - ειρωνική ιστορία. Τα σημεία άλλωστε που προσπαθεί να δώσει μια ιδεολογικοποίηση των ενεργειών είναι μάλλον τα πιο βαρετά. Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο τέταρτο του βιβλίου κάνει εμφανή κοιλιά, και νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι πιο σύντομο. Συνολικά, ένα διασκεδαστικό μυθιστόρημα, σίγουρα όχι το καλύτερο του, που διαβάζεται πάρα πολύ ευχάριστα. Για τους φανατικούς της γαργαλιστικής αφήγησης και του ευφυούς χιούμορ, που δεν προσπαθούν να ανακαλύψουν πίσω από κάθε βιβλίο το «καινούριο μυθιστόρημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας».

Καθένας - Philip Roth

2007-01-16T17:55:00.000+02:00

Μαύρο κι άραχνο το εξωφυλλάκι του φίλου μου του Philip Roth. Μαύρη και η καρδιά του. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που παρουσιάζει με υπέρμετρο ρεαλισμό την άνοδο και την πτώση του ανθρώπινου πνεύματος και σώματος. Σίγουρα η γλώσσα του Roth λέει μεγάλες αλήθειες και θίγει ευθαρσώς το πάντα τρομακτικό ζήτημα του θανάτου, αλλά κάπου ανάμεσα στις γραμμές του θα αναζητήσετε την αισιοδοξία. Άλλωστε ο συγγραφέας δεν σκοπεύει να σας κάνει κουρέλι τη διάθεση γιατί έτσι του 'ρθε αλλά γιατί θέλει να μας βάλει σε σκέψεις αν ποτέ έχουμε αναλογιστεί έστω και λίγο τον εαυτό μας, την υγεία μας, την μακροημέρευσή μας και τέτοια. Όντως μετά την άνοδο έρχεται η πτώση και τώρα που είμαστε νέοι ποσώς ενδιαφερόμαστε για το ..μετά. Κοντεύοντας τα 30 όμως, συνεχίζουμε να κουρελιαζόμαστε με καταχρήσεις και κακή ζωή. Ίσως είναι απλώς αναπόφευκτο. Πάντως συνιστώ να το διάβάσετε, όχι για να μελαγχολήσετε (εγώ έκανα μαλακία που το δίαβασα μέσα στις γιορτές) αλλά για να προβλήματιστείτε γόνιμα. Ά ρε Antoine δε σε πρόλαβα και άρχισες να λες για Χρηστίδη και για Χωμενίδη...

Λοστρέ - Λένος Χρηστίδης

2007-01-15T14:45:00.000+02:00

Ναιιιι!!! Πρόλαβα να ποστάρω πρώτος σε αυτή την τελεταυταία απόπειρα των κουρελιών να δημιουργήσουν μια διαδικτυακή οντότητα για το βιβλίο άλλου στυλ. Και αυτή την προσπάθεια θα την ξεκινήσω από τον τεράστιο Λένο Χρηστίδη! Καταρχάς, όποιος δεν έχει διαβάσει Χρηστίδη, πραγματικά δεν μπορεί να διανοηθεί για τι συγγραφέα μιλάμε. Απλώς απίστευτος! Χιούμορ συνδυασμένο με τέτοια αφηγηματική δεινότητα δεν έχω ξανασυναντήσει. Σόρρυ Χωμέν, αλλά έτσι είναι. Θα ξεκινήσω από το τελευταίο του βιβλίο που διάβασα, το Λοστρέ, και θα ακολουθήσουν κι άλλα. Στα ποδανά. Παρεάκι στην επαρχιακή πόλη Γ. αποτελούμενο από δύο παμπαλέ φαντάρους, δύο παμπαλέ φοιτητές και δύο φευγάτους ντόπιους. Ειρωνεία και ακραίες καταστάσεις απολαυστικές. Τα γαμάει όλα. Την παράνοια και τη βλακεία του στρατού, το συντηρητισμό και την υποκρισία της ελληνικής επαρχίας, του ψευτόμαγκες και τις ηλίθιες γκόμενες και δεν σταματάει πουθενά. Χαρακτήρες απλοί, κουλ. Γλώσσα καθημερινή, όπως μιλάμε στον καφέ, χαβαλετζίδικη, ανατρεπτική, σκληρή. Με μία λέξη ζωντανή. Χιούμορ άλλου επιπέδου. Κανένας κανόνας, κανένα κλισέ, καμία σοβαροφάνεια, καμία απόπειρα για δημιουργία «σοβαρής λογοτεχνείας». Ξεσπάσματα κραξίματος απίστευτα. Θα ήθελα να γράψω ολόκληρα αποσπάσματα, αλλά καλύτερα να πάρετε το βιβλίο. Θα το διαβάσετε σε 2-3 μέρες. Και θα γελάτε δυνατά.

Αδερφοφάδες - Νίκος Καζαντζάκης

2007-01-15T13:24:00.000+02:00

Ολοκληρώνοντας το τέταρτο βιβλίο του συγγραφέα - φιλoσόφου Νίκου Καζαντζάκη "Αδερφοφάδες" συνειδητοποιώ το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου. Η μάχη ενός ανθρώπου προς την ελευθερία και η αναζήτηση της αλήθειας είναι ορισμένα από τα πολλά φιλοσοφικά ζητήματα που θέτει ο μεγάλος αυτός έλληνας φιλόσοφος. Μαυροσκούφηδες VS Κοκκινοσκούφηδες για την δημιουργία μιας καλής κοινωνίας. Μπορεί όμως να υπάρξει μια καλή κοινωνία με κακή μαγιά ανθρώπων?

Το βιβλίο αναφέρεται στην εύθραστη περίοδο του '44-'49. Ο συσχετισμός ελληνικότητας και ορθοδοξίας είναι διάχυτος και χρησιμοποιείται ως μέσο για να παρουσιάσει ένα ιδεολογικό χάσμα. Ο παπα-Γιάνναρος, το κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος, προσπαθεί να προσδιορίσει την έννοια του έθνους σε μια περίοδο πολιτικής πάλης. Στην προσπάθειά του να συμφιλιώσει τον ελληνισμό, μετατρέπεται σε θεϊκό στοιχείο και σύμβολο της ρωμιοσύνης. Μια προσέγγιση στην έννοια της ελευθερίας που σίγουρα θα συγκινήσει όποιον θέλει να αναρρωτηθεί πόσο ελεύθεροι μπορεί και είμαστε. ''Θέλει, λέει, να 'ναι λεύτερος, σκοτώστε τον!''